163 



op te leven; dat althans geldt van de larven, niet van de vol- 

 wassen dieren (zie boven). De eieren, die zich liiet kunnen 

 bewegen, blijven natuurlijk in het stroo achter en drogen daar 

 uit, maar kunnen later, in vochtige omgeving, weer opleven. 

 Geraakt het geoogste stroo in den mesthoop, dan blijver de 

 aaltjes daarin in den toestand van latent leven verkeeren (zie 

 boven); maar wanneer het stroo weer met den mest op het 

 land is gebracht, dan leven zij weer op; en uit de eieren ont- 

 wikkelen zich dan larven. De jonge aaltjes gaan weldra over 

 in het eene of andere voor hen geschikt gewas, dat zich op 

 den akker bevindt, 't zij het eene wilde plant is of een kuituur- 

 gewas. Zoo kan dus een terrein, dat tot dusver vrij was van 

 stengelaaltjes, met deze dieren besmet worden, doordat in den 

 mest stroo voorkomt, dat van besmette terreinen afkomstig 

 is. Mochten zich cp den met besmet stroo bemesten akker in 

 't geheel geene planten bevinden, waarin de bedoelde aaltjes 

 kunnen huizen, dan kannen deze toch hun leven rekken door 

 in den grond in den toestand van latent leven over te gaan, 

 als de bodem maar droog is ; daarom zoeken zij dan ook 

 altijd de bodemoppervlakte op, waar zij de meeste kans hebben, 

 uit te drogen, althans bij droeg weer. — De aaltjes, die bij 

 het afsterven van het gewas de planten hebben verlaten en 

 den bodem hebben bereikt, vestigen zich in wilde planten of in 

 opslag; en wanneer daarvoor geen gelegenheid bestaat, blijven 

 zij in den grond en trachten de bodemoppervlakte te berei- 

 ken, om daar — zoo mogelijk — uit te drogen. Maar daar een 

 aaltje niet een onbeperkt aantal malen kan uitdrogen en 

 weer opleven, gaan er door herhaalde afwisseling van droog en 

 nat weer een groot aantal dood. 



Nadat ik eenige punten uit de leefwijze der aaltjes in 't alge- 

 meen heb behandeld, wil ik nog meer in 't bijzonder spreken 

 over het stengelaaltje {Tylenchus devastratrix Kuhn.), aldus 

 door mij genoemd, omdat het bijkans uitsluitend in boven- of 

 onderaardsche stengeldeelen en bladeren leeft, en niet dan in 

 zeer zeldzame uitzonderingen in wortels voorkomt. 



Dit diertje is in 1858 door den bekenden landbouwkundige 

 JuLius KüHN ontdekt, die het in grooten getale aantrof in de 

 vergane as van de bloemhoofdjes van weverkaarden. Het was 

 toen in een tijd, dat men nog slechts weinig soorten van aaltjes 

 kende en deze alle met den geslachtsnaam Anguillula aanduidde. 



Naar de plant waarin hij de aaltjes aantrof, noemde Kühn 

 deze aaltjes uit de weverkaarde aanvankelijk Anguillula Dip- 

 saci. In 1867 echter vond Kamrodt ook aaltjes in roggeplanten, 



