184 



bekende verticilliosen vindt men in mijn artikel: „Over de zg. 

 Verwelkingsziekten, in het bijzonder die, welke door Verticillium 

 alboatrum veroorzaakt worden;" Tijdschrift over Plantenziek- 

 ten, XXIV en XXV. 



Men heeft deze ziekten „verwelkingsziekten" genoemd 

 (Wilt-diseases, Welkekrankheiten), omdat er vaak verwelking, 

 of althans iets wat daar sterk aan doet denken, bij optreedt. 

 Men stelde zich voor, dat door de zwamwoekering in de hout- 

 vaten deze laatste verstopt raken; hierdoor verwelkt de plant, 

 door watergebrek gaat zij vervolgens geheel te gronde. 

 Klebahn ^) heeft het eerst twijfel geuit aan de juistheid van deze 

 beschouwing. Het trof hem, bij de bestudeering van een geval 

 van Dahlia- verticilliose, dat de mycelium-ophooping in de vaten 

 in den regel te gering is, om de ziekteverschijnselen geheel te 

 verklaren. Andere schrijvers, zooals Pethybridge, ^) naar 

 aanleiding van zijn onderzoek der aardappelverticilliose, en 

 Orton, 3) bij de fusariose van Vigna sinensis, hebben er 

 min of meer terloops op gewezen, dat verwelkingsverschijnselen 

 volstrekt niet een vast symptoom dezer ziekten zijn, wel echter 

 verkleuring en afsterving, meest pleksgewijze of sterk eenzijdig, 

 der bladeren. 



In mijn verhandeling over de komkommer-verticilliose *) 

 heb ik er nadrukkelijk op gewezen, dat m.i. de verstoppings- 

 theorie geheel onjuist is en dat slechts een nauwkeurige analyse 

 van het ziekteproces ons een inzicht kan verschaffen in de wijze 

 waarop de zwamwoekering in de houtvaten de plant te gronde 

 richt. In het eerstgenoemde artikel (in het Tijdschrift over Plan- 

 tenziekten) heb ik verder eenige proeven en waarnemingen 

 vermeld, die m.i. licht op den aard dezer ziekten kunnen werpen. 



Klebahn heeft het vermoeden uitgesproken, dat de zwam 

 giftige secreties in de houtvateu afscheidt en dat deze in de 

 eerste plaats de vernielende werking op het bladparenchym, 

 zich uitend in geelkleuring en afsterving, zouden uitoefenen. 



Meer en meer wint thans de opvatting veld, dat de verstop- 

 pingstheorie onjuist is. In verschillende nieuwere publicaties 

 wordt deze verworpen; men begint meer over te hellen tot de 



1) H. Klebahn, „Eino Vcrticilliiim-krankheit auf Dalilien"; Myco- 

 logisches Centralblatt, Bd. ITT, Heft 2.; 1913. 



2) G. H. Pethybrtdcje, „The ViMticilliuin disoase of the potato", The 

 scientific proceedings of the Royal Dublin Society, Vol. XV, (N.S.) No. 

 7. 1916. 



3) W. A. Obton, „Some rliseases of theCowpea"; U.S. Department of 

 Agricniture, Bureau of plant inrlustry. BiiHetin No. 17. 1902. 



4) H. A. A. VAN DEK Lek, „Do VertieilHose van den kondvoiniaer" ; 

 MededeeJingen van de Landbouw-lioogescliool, deel XV, 1918. 



