193 



maar het verschil in opbrengst is dikwijls zoo groot, dat dit slechts 

 uit het voorkomen van meerdere zieke stammen bij aardappels 

 uit rijp pootgoed schijnt te kunnen M'orden verklaard. — Reeds 

 in de achttiende eeuw is er door verschillende Engelsche schrij- 

 vers op gewezen, dat pootgoed, afkomstig uit Noordelijke streken 

 of afkomstig van zeer hooggelegen terreinen (meer dan 400 voet 

 boven de zeeoppervlakte), een gewas voortbrengt, dat vrij is 

 van ,,curl". Ook in Zwitserland heeft men geconstateerd, dat 

 aardai)pelsoorten, welke in de vlakte reeds lang te gronde zijn 

 gegaan, in hoogere bergstreken nog een uitstekend gewas op- 

 leveren. — Ten deele schijnen bovenvermelde feiten te moeten 

 worden toegeschreven aan de omstandigheid dat de bladluizen, 

 die bij bladrol- en mozaiekziekte hoofdzakelijk de besmetting 

 overbrengen, in hooggelegen en Noordelijke streken betrekkelijk 

 zeer weinig voorkomen, — ten deele aan het feit, dat in zoo- 

 danige streken het aardappelloof gewoonlijk bevriest vóó • de 

 knollen geheel rijp zijn. 



Opzettelijk in Engeland en in Australië genomen proeven 

 leidden toe het resultaat, dat onrijpe poters een hoogere opbrengst 

 geven dan rijpe poters. Bij in Frankrijk en in Duitschland ge- 

 nomen proeven werd soms bij het gebruik van onrijpe, dan 

 weer bij dat van rijp pootgoed, de grootste opbrengst verkregen. 

 Een groot aantal van deze proefnemingen wordt in het artikól 

 van Dr. Oortwijn Botjes uitvoerig besproken; jammer dat 

 slechts bij sommige van deze proeven, behalve op de grootte 

 van de opbrengst, ook nog op heb optreden van ziekten werd 

 gelet. ,,Vele onderzoekers en practici" — aldus de schrijver — 

 „zijn overtuigd, dat rijp pootgoed de voorkeur verdient boven 

 onrijp poorgoed of althans daarbij niet achter staat. Hunne 

 overtuiging steunt slechts zelden op onderzoek, doch vloeit 

 meestal voort uit hunne opvatting, dat het rijp worden van de 

 knollen de natuurlijke toestand is en dat de plant het best bij 

 de bestendiging van dien toestand gedijt. Nu onze kennis om- 

 trent de degeneratie iets grooter geworden is, kunnen wij zeer 

 goed de mogelijkheid inzien, dat het onrijpe, vroeg geoogste 

 pootgoed de voorkeur zou verdienen boven het rijpe, indien de 

 voorwaarden voor een snelle verbreiding van degeneratieziekten 

 aanwezig zijn. 



,, Proeven ter vergelijking van rijp en onriji^ pootgoed met 

 betrekking tot de ziekte versprei ding zijn niet meer zinloos, 

 zooals zij vroeger schenen. Integendeel zij hebben alle reden van 

 bestaan, en ik zou gaarne willen opwekkeir tot het nemen van 

 dergelijke proeven. Slechts vele proeven kunnen deze kwestie 

 iets verder tot hare oplossing brengen." 



