zeer groot aantal overeen zoo groot gebied, dat het er voor de 

 ooftboomteelt in een groot gedeelte van den Pfalz slecht ging 

 uitzien. Toen is door de Regeering en door vele belangstellenden 

 de strijd tegen het groote geaderde witje met kracht gevoerd. 

 De rupsen bleken tegen arsenicumhoudende middelen een vrij 

 groot weerstandsvermogen te bezitten: en daarom ging men 

 over tot het wegzoeken van de winternesten der jonge rupsen, 

 welke stuk voor stuk met de hand van de takken afgenomen en 

 vernield werden. Een volledig overzicht van de wijze, waarop 

 men in den Rheinpfalz het groote geaderde witje met succes heeft 

 bestreden, vindt men met vele andere interessante bijzonder- 

 heden omtrent de sterke vermeerdering van dit insekt, behan- 

 deld in nr. 10 van de ,,Flug8chriften der Beutschen GescUschaft 

 für angewandte Entomologie", getiteld: ,,I)ie Baumweisslings- 

 Kalamitat und die Organisation zu ihrer Bekampfung, nach 

 Erfahrungen in der Rheinpfalz" door Dr. Hans Lehmann 

 (Berlin, Paul Parey, 1922). 



2. De „worm" in de wormstekige appelen en peren {Carpocapsa 

 pomo7iella L.). Dr. Hans Lehmann heeft bij Berlet & Co. te 

 Neustadt a. d. Haardt eene brochure uitgegeven, getiteld : 

 ,,Die Obstmade", Heft I. Ihre Bekampfung auf wissenschaftlicher 

 Grundlage', waarin achtereenvolgens de schadelijkheid van dit 

 insekt, zijne leefwijze en zijne bestrijding uitvoerig worden be- 

 handeld. Reeds Prof. R. Goethe heeft in 1895 bewezen, dat in 

 den Rheingau Carpocapsa pomonella twee generaties kan hebben. 

 Volgens de waarnemingen van Hans Lehmann is dit ook in 

 den Rheinpfalz het geval. Ongeveer een derde gedeelte van de 

 rupsen der eerste generatie verpoppen zich daar tegen 't einde 

 van Juli of in 't begin van Augustus, en 10 a 1 2 dagen later komt 

 het vliegende insekt te voorschijn, dat weer eieren legt aan appe- 

 len en peren. De daaruit te voorschijn komende rups kan op 

 iedere willekeurige plaats van de vrucht zich inboren en graaft 

 een tijdlang een gang vlak onder de opperhuid, waar zij zich dus 

 met het vruchtvleesch voedt, om eerst later het klokhuis 

 te gaan opzoeken. Verreweg de meeste rupsen der tweede ge- 

 neratie zijn ten tijde van den oogst nog niet volwaassen. Deze 

 geraken dus met de geoogste appels en peren op de bewaarplaat- 

 sen van het ooft, hetwelk zij daar verlaten, om zich in voegen 

 van de muren en op andere schuilplaatsen in te spinnen, terwijl 

 zij binnen het spinsel als rups overwinteren. Het schijnt dat 

 alleen in zeer warme streken (de Rheinpfalz is de warmste streek 

 van Duitschland) eene tweede generatie van Carpocapsa 

 pomonella voorkomt. 



