Bos meende te moeten brengen, welke door mij reeds vele 

 jaren geleden in zieke aardbeiplantcn werd aangetroffen. Door 

 Mej. Kati Marcinowski werden deze aaltjes als identiek 

 beschouwd niet alleen met andere Aphelenchen, door mij vroeger 

 insgelijks in zieke aardbeiplanten gevonden (door mij Aphelen- 

 chus Fragariae nov. spec. genoemd), maar ook met het blad- 

 aaltje {Aphelenchus olesistus Riizema Bos), door mij het eerst 

 in de bladeren van verschillende varens en van Begonia's aan- 

 getroffen en daarin doode, bruine vlekken veroorzakende ^). 

 De Man sluit zich bij de opgaven van Kati Marcinowski aan, 

 en meent dat er bovendien misschien reden bestaat, Aphelenchus 

 Ormerodis Ritz. Bos te beschouwen als identiek met de door hem 

 in den bodem vrij levend aangetroffen Aphelenchus modestus 

 de Man. — Bij sommige telers in Noord-Holland blijven de 

 aardbeien soms jaren lang gezond, bij anderen gaan ze na twee 

 of drie jaren, soms reeds eerder, achteruit en worden ze ziekelijk. 

 (De eerstbedoelde aardbeien zijn niet aangetast, de laatstge- 

 doelde wel.) Daar men meestal nieuwe planten gebruikt, af- 

 komstig van eigen gewas, kan de eene teler jaren lang gezonde 

 planten behouden, terwijl de andere altijd in de ziekte blijft. 

 Aangezien de aaltjes stellig na het afsterven der planten of van 

 gedeelten daarvan in den grond overgaan, is het te begrijpen, 

 dat aardbeien na aardbeien op besmetten grond niet voort willen, 

 aangezien zij dadelijk van uit den grond worden aangetast, 

 Dat jonge plantjes, gewonnen van zieke planten, op ,, nieuwen" 

 grond eerst nog vrij goed groeien, kan een gevolg zijn van het 

 feit, dat de jonge plantjes aan de uitloopers der zieke planten 

 nog niet of zoo goed als niet zijn aangetast op het oogenblik, dat 

 zij worden uitgeplant. Als deze jonge plantjes sterk worden 

 bemest, zou dit er ook toe kunnen bijdragen, ze minder last van 

 de dan in elk geval nog geringe aantasting te doen ondervinden. 

 Als later de aaltjes zich in de plant en misschien ook in den grond 

 sterk hebben vermeerderd, helpt ook zwaar mesten niet meer. 

 Uit in 1921 door den heer Schoevers ingestelde onderzoe- 

 kingen bleek, dat de ,, aardbeienkanker" niet alleen voorkomt op 

 gronden, die reeds eerder voor aardbeienkultuur waren gebruikt, 

 maar dat zij ook soms voorkomt bij aardbeien, geteeld op ge- 

 scheurd grasland en op grond, die nog het vorige jaar met hout- 

 gewas bedekt was: het is dus een feit, dat de aaltjes, die 

 de aardbeiplanten ziek maken, ook kunnen leven in een bodem, 

 waarop dit gewas niet groeit. Daardoor wint het vermoeden van 



1) Later door mij zei ven, maar ook door andere onderzoekers in 

 doode plekken van biaderen van vele andere gewassen aangetroffen. 



