Dr. DE Man, dat het aardbeienaaltjc identiek is met de vrij in 

 den bodem levende Aphelenchns modestus de Man, zeer aan 

 waarschijnlijkheid. 



De heer Schoevers vond in het begin van Mei zeer vele 

 exemplaren van Aphelenchus in de zieks planten, terwijl later 

 in den zomer nog slechts sporadisch aaltjes in zoodanige planten 

 werden gevonden, en wel uitsluitend in uitgedroogde bloempjes 

 en in enkele oudere bladeren. De aaltjes blijken dus in den zomer 

 voor het meerendeel uit de aardbeiplanten in den grond over 

 te gaan. Deze ervaring werd ook door mij herhaaldelijk opgedaan. 



In 't vroege voorjaar werden de aaltjes bij de aardbeiplanten 

 aangetroffen in de kroeze bladeren, ook in de oudste, maar niet 

 in de bladstelen; ook in alle deelen der bloemknoppen, n.1. in 

 den bloembodem, de kelkbladeren en ook in de helmknoppen, 

 tevens ook vrij tusschen de kelk- en de kroonblaadjes. Nooit 

 werden ze in den vleezigen wortelstok aangetroffen. Schoevers 

 vond in Mei in de zieke planten altijd vele volwassen aaltjes en 

 zeer vele eieren, naar verhouding zeer weinige larven. (Het 

 schijnt dus, dat de larven zeer spoedig, nadat zij uit het ei komen, 

 de aardbeiplanten verlaten). 



Overigens is er in het leven van de aardbeiaaltjes nog veel, 

 dat opheldering vereischt. Zelfs is het nog niet strikt zeker, dat 

 de Aphelenchen de oorzaak van den aardbeikanker zijn. De 

 heer Schoevers stelt zich dan ook voor, zijne onderzoekingen 

 voort te zetten. — 



In 1921 kAvamen tot den Plantenziektenkundigen Dienst uit 

 Roelof Arendsveen klachten omtrent eene ziekte in de bak- 

 aardbeien, die men daar ,,het rood'' noemt. De bladeren en bloem- 

 stengels vertoonden eene roodachtige kleur, de groei stond weldra 

 stil, bladeren en bloemstengels werden in klein getal, soms bij- 

 kans in 't geheel niet meer, gevormd. Jonge planten, genomen 

 van planten, die niet aan de ziekte leden, vertoonden spoedig 

 nadat zij in de bakken werden uitgepoot, dezelfde verschijnselen. 

 Er werden in de hier bedoelde zieke plantjes óók aaltjes ge- 

 vonden, behoorende tot de soort Aphelenchus Ormerodis Ritzema 

 Bos. Of ,,het rood" nu ook werkelijk door deze soort van aaltjes 

 wordt teweeggebracht, moet nog blijken. Trouwens het is 

 bekend, dat de aardbei-Aphelenchen niet altijd dezelfde ver- 

 schijnselen in 't leven roepen. Zoo vertoonen aardbeiplanten, die 

 er door zijn geïnfecteerd, soms sterk gezwollen stengels met 

 eene dichte ophooping van vlak tegen elkaar gedrongen takken, 

 welker knoppen rudimentair blijven, zoodat zij lichamen vormen, 

 welke in alle opzichten op een bloemkool gelijken, reden 

 waarom ik indertijd de ziekte, welke dergelijke verschijnselen 



