18 



Door den zeer drogen herfst van 1920 was er in 1921 slechts 

 schade van emelten op een zeer enkel laag terrein. Door den 

 drogen herfst van 1921, volgende op een geheel abnormaal 

 droog jaar, was er in 1922 nergens schade van emelten. 



In normale jaren moet men aannemen, dat steeds enkele 

 terreinen van emelten lijden, terwijl in zgn. emeltenjaren de 

 aangetaste oppervlakten groot kunnen zijn. 



Het beeld van emelten-schade op weiden is, dat de zode hol 

 wordt : er komt „geen gras" in aangetaste weiden. 



Algemeen is men van opinie, dat speciaal de klaver verdwijnt. 

 De weide wordt pas laat groen en behoudt lang haar doodsch, 

 wintersch uiterlijk. In zeldzame gevallen lijdt de zode zooveel, 

 dat men besluit het weiland om te ploegen; de zode kan zich 

 echter in een niet verwachte mate herstellen. Koeslag zag 

 daarvan een mooi voorbeeld onder Boekelo; het deel van een 

 weide, dat volgens den eigenaar het vorige jaar zeer sterk ge- 

 leden had, vertoonde nu een mooie, gevulde zode met zeer veel 

 klaver. Dit zal echter m.i. wel een uitzondering zijn, daar de 

 weiden het meest van emelten te lijden hebben (hoe dat komt 

 laten we hier in het midden) in de sukkel-periode, waarin de 

 weiden, ook zonder dierlijke beschadiging, al niet te best in 

 conditie zijn en dus ook herstel langzaam zal gaan. 



Op Java tastten volgens Koningsberger emelten {Tip. parva Loew.) 

 in suikerplantages de bibit aan. In de meeste landen van Euroj^a werd 

 schade vastgesteld. Het ergst werden de weideontginningen op hoog- 

 veengronden in N.-W.-Duitschland geteisterd, terwijl ook de „mar- 

 schen" (zeekleipolders) van Sleeswijk-Holstein schade leden door 

 emelten (= „Schnakenlarven"; muggen = „Schziaken of Schnauz- 

 mücken"). 



In Engeland Schotland en Ierland met hun vochtig klimaat 

 ondervindt men vaak schade. (Mug = daddy-longleg. Larve = leather- 

 jacket.) 



In Frankrijk schijnt de emelt minder schade te doen ; verwoestingen 

 worden gemeld uit het Departement du Nord en wel uit de omgeving 

 van Le Quesnoy (larve = ,,ver a jaqueite de cuir"). 



In Italië wordt het dier schadelijk aan de pas gezaaide rijst ('s voor- 

 jaars) in de Po-vlakte. Hetzelfde wordt gemeld uit Japan, waar de dieren 

 speciaal schadelijk worden op de kweekbedden van rijst. 



In 1914 was er in Rusland nog twijfel, of de emelt wel aan levende 

 plantendeelen eet. ') In 1916 echter stelt Lutchnik dit inderdaad vast. 

 Er was schade in de tuinbouwbedrijven in de nabijheid der steden. Of 

 op het platteland schade voorkwam, wist ook Lutchnik niet. 



Ten slotte zij nog vermeld, dat in Noord-Amerika vaak beschadi- 

 gingen voorkwamen. 



Beschrijving van de emelt, den pop en de langpootmug. 



Met behulp van de hieronder volgenfle beschrijving kan men de 

 dieren herkennen. Bovendien zullen een paar getallen genoemd worden,, 

 betreffende den duur der verschillende levensstadia. 



1) De Russen doen overigens veel aan de studie van insecten. 



