25 



Fig. B. vuim 20 X vergroot. Teek. D. L. E- 



,.'^ 



Fig. 1 Fig. 2 Fig. 3 



pars secunda aan de p. secunda .sikkel -vormig p. secunda aan de 

 basis versmald p. tertia spits basis niet versmald. 



Fig. 1 : Appendix intennedia van Tipula paludosa (Mgn) volgens 

 de beschrijving van Czizek, en volgens die van Mik. Dit type veroor- 

 zaakt bij ons de emeltenplagen. 



Fig. 2: Appendix intermedia van Tipula oleracea (L.) volgens de 

 beschrijving van Mik; Czizek zag deze soort niet, hij meent, dat het een 

 3e verwante soort is. Dit type is door ons in enkele exemplaren waar- 

 genomen. Zet men deze dieren naast typische paludosa'' s dan ziet men, 

 dat de oleracea's grauwere vleugels hebben, terwijl de beenen dunner 

 zijn en overigens het heele dier fijner van lichaamsbouw is. Deze 

 kenmerken zijn echter op zichzelf onvoldoende om de soorten te 

 onderscheiden. 



Fig. 3: Appendix intermedia van Tip. oleraceae L. volgens de be- 

 schrijving van Czizek. Door Mik niet waargenomen, door ons niet 

 waargenomen. 



Het verschil in vliegtijd tvisschen de door ons waargenomen paludosa's 

 en oleracea' s is het volgende: 



Tip. paludosa vliegt in den nazoiuer. Elze ving in 1921 2 exemplaren 

 in Mei en Juni. Dit is dus een uitzondering. 



Tip. oleracea werd in Mei en Juni geregeld gezien, zij het ook in zeer 

 zeldzame exemplaren. Tip. oleracea werd ook eenmaal in den nazomer 

 waargenomen in drie exemplaren door Elze. Tip. oleracea vliegt dus en 

 in Mei — Juni èn in den nazomer. Ik geloof absoluut niet, dat dit 2 opeen- 

 volgende generaties zijn. Hoe zouden bij oleracea de emelten in 4 maanden 

 volwassen kunnen worden, terwijl dit bij paludosa 10 maanden duurt, 

 waar beide soorten zoowel in uiterlijk als in haar gedragingen volkomen 

 op elkaar gelijken. 



De vraag is, mogen op grond van de kleine verschillen de 3 soorten 

 naast elkaar gehandhaafd blijven, of moet men spreken van Tip. 

 oleracea L. (als oudsten naam) met haar variëteiten. 



Als men een muggensoort gedurende een geheele vliegperiode dagelijks 

 waarneemt, ziet men veel variabiliteit. Zoo ook bij Tip. paludosa. 

 Sommige. wijfjes hebben een roestldeurig achterlijf, andere een grauw 

 achterlijf. Hetzelfde komt ook wel bij de mannetjes voor. 



Zoo zag ik ook, dat in 1920 10 % van de vernaliswiiijcs een lichtgeel 

 in plaats van een bruingeel achterlijf hadden. Eerst dacht ik zelfs, dat 

 het een andere soort was, doch paringen met gewone yernoZismannetjcs 

 losten de moeilijkheid op. 



Zoo is er variabiliteit in de grootte der maculosa-ma,nneties, terwijl 

 Elze bij deze en bij andere muggen van het gele type in 't aderstelsel 

 van de vleugels de vork van den discoïdalis vrij lang gesteeld vond (bij 

 sommige individuen), terwijl deze vork gewoonlijk ongesteeld is bij de 

 Pachyrrhina' s . 



