35 



Behalve deze eieren bevinden zich in het achterlijf eenige 

 witte niet volgroeide eieren, die m.i. ook niet volwassen worden. 



Het eieren leggen geschiedt aldus : het wijfje loopt of vliegt 

 laag langs den grond, totdat het een kaal plekje vindt in het gras 

 en halt maakt. Het achterlijf hangt verticaal, het borststuk 

 maakt een hoek met dit achterlijf. Het lichaam veert nu op 

 de pooten op en neer, waardoor de punt van het achterlijf op 

 den grond bonst en wel op verschillende plaatsen, want het dier 

 heeft niet zooveel macht over deze beweging, dat het de punt 

 van het lichaam steeds op dezelfde plaats kan doen neerkomen. 

 Is een week plekje gevonden, dan houdt het bonzen op, het dier 

 gaat nu op de punt van het achterlijf leunen en doet duidelijke 

 pogingen deze punt in den grond te dringen. Dan blijft het dier 

 eenige oogenblikken onbewegelijk zitten, terwijl men aan de 

 contracties van het achterlijf kan zien, wanneer een ei wordt 

 afgezet. 



Het aantal eieren, dat op één plek gelegd wordt, is afwisselend, 

 zoo ongeveer van 2 tot 6. Dan loopt of vliegt het dier verder en 

 begint opnieuw eerst te „bonzen", dan te „leunen" en ver- 

 volgens eieren te leggen. Dit gaat onvermoeid voort, als de 

 temperatuur maar hoog genoeg is; kleine rustpoozen wisselen 

 het eieren leggen af, terwijl ook vaak copulaties plaats hebben. 



Rennie (12) nam in het laboratorium waar, dat in de eerste 

 2 dagen het wijfje zeer veel eieren afzet, wat afgewisseld wordt 

 door herhaalde copulaties. Na den 4en dag nam Rennie geen 

 copulaties meer waar. Het dier had haar voortplantingsfunctie 

 verricht en leefde nog 7 dagen. In de natuur zal het tijdsverloop, 

 waarin de eieren worden afgezet dikwijls langer zijn, daar bij 

 koel weer geen eieren worden gelegd. 



De beschreven wijze van eieren leggen kan niet worden toe- 

 gepast op een land met dichte zoden, vermoedelijk laten de 

 dieren zich in zulke gevallen zoo diep mogelijk in het gras 

 wegzinken en zetten daar hun eieren af, zoodat deze op den grond 

 en aan de planten komen te liggen. 



Zeker weet men dat niet, omdat men het niet kan waarnemen, 

 maar de drang om eieren te leggen is soms hevig, zoodat men wel 

 moet aannemen, dat de mug geen tijd heeft om de enkele kale 

 plekjes in een goede weide op te zoeken, of het terrein te verlaten. 



Nu is het merkwaardig, dat men in den practischen landbouw 

 ondervonden heeft, dat grasland met een dichte zode minder 

 van e meiten heeft te lijden dan grasland, i^et een holle zode. 



Volgens het voorgaande zou dan in weiden met dichte zode 

 de 2e methode van eieren leggen toegepast moeten worden, een 

 methode, die blijkbaar minder goed is. De heer Leppink, 



