60 



der uilen, Archips obsoletana Walk. uit de familie der bladrollers, 

 Lijmnaecia phragmitella Staint, uit die der motten, Dicymolomia 

 julianalis Walk, uit de familie der lichtmotten of Pyraliden. 



De kevers zijn Calendra pertinax Oliv. en Notaris punchicollis 

 Lee, beiden snuitkevers. 



De half vleugeligen : I schnorrhynchus Resedae Panz. en de vol- 

 gende bladluizen: Siphocoryne Nymphaeae L., Aphis Avenae L., 

 Rhopalosiphum Dianthi Schrank., Rhopalosiphum Persicae Sulz., 

 Aphis Gossypii Glov., Macrosiphum granarium Kirby, Hyalo- 

 pterus Arundinis Fabr. 



De in Typha levende Twee vleugeligen zijn : Platichyrus qua- 

 dratus Say, Macrosargus clavis Will. en Chaelopsis aenaea Wied. 

 Van de meesten dezer insekten wordt eene uitvoerige beschrij- 

 ving gegeven van de verschillende gedaanteverwisselingstoe- 

 standen, van de geheele levensgeschiedenis alsmede van de 

 schade, die het insekt veroorzaakt. Elf platen illustreeren 

 den tekst. 



Onder de vijanden van de lischdodden vermeldt Claassen 

 o.a. de bisamrat, muskusrat of Ondatra (Fiber zibethicus L.) 

 waarover ik een artikel schreef in den 23en Jaargang (1917) 

 van dit Tijdschrift, blz. 47 — 79. Dit knaagdier voedt zich bij- 

 zonder graag met de wortelstokken der lischdodden, en komt 

 dan ook het meest voor in die wateren, waar dit gewas zeer veel 

 groeit. 



19. Bitterrot der appelen en de bestrijding daarvan. In Pro c. 16 



(1921) van Tenessee Stat. Hort. Soc. (blz. 38 — 45) komt voor 

 eene verhandeling over ,,apple blotch and bitterrot and their 

 control" van de hand van J. W. Roberts. De oorzaak van deze 

 ziekte is de zwam Oloeosporium fructigenum Berkeley, welke 

 zwam zoowel de vruchten aantast als de twijgen en takken. 

 Het bitterrot verschijnt eerst in den vorm van lichtbruine vlekjes 

 onder de schil van den appel, welke vlekjes zich langzamerhand 

 of ook wel vrij snel vergrooten, en daarbij eene meer donker- 

 bruine kleur aannemen. Dan zinkt weldra op de aangetaste 

 plaatsen de huid in; in het bruin geworden vrucht vleesch, vlak 

 onder de schil, ontstaan kleine zwarte puntjes, die later door de 

 schil naar buiten dringen (pykniden van Oloeosporium fructi- 

 genum), en gewoonlijk in concentrische kringen zijn geplaatst. 

 De bruine, rotte plekken strekken zich steeds verder binnen 

 in den appel uit, zelfs tot aan het klokhuis toe. Soms ontstaan 

 meerdere rotplekken op een appel, die met elkander kunnen 

 versmelten; de gezond gebleven plekken, waarin zich geen 

 mycelium verbreidt, blijven altijd scherp gescheiden van de 



