67 



vertoont zich de kleine wezel ook over dag; toch gaat hij altijd 

 meer bij nacht dan over dag op de jacht. 



Om den kleinen wezel in zijn doen en laten waar te nemen, 

 moet men op plekken, waar de noodige schuilplaatsen zich 

 bevinden, zoo stil mogelijk voortloopen. Zoodra men eenig 

 zwak geruisch in de struiken of planten hoort, gaat men stil 

 staan en kijkt nauwkeurig naar de plaats, waar dat geruisch 

 vandaan komt. Dan ziet men weldra het kleine, bruine diertje 

 loopen. Zoodra het u ziet, verheft het zich op zijne achter- 

 pooten, om nauwkeurig rond te kijken. Zijt gij dicht in zijne 

 nabijheid, dan maakt het zoo spoedig mogelijk dat het wegkomt 

 en is in een oogenblik in een gat in den grond, in eene boomholte 

 of tusschen struiken of planten verdwenen. Maar oordeelt het 

 wezeltje, dat gij ver genoeg weg zijt, dan blijft het u een tijd lang 

 rustig en brutaal aankijken. 



De uitdrukking ,,bang als een wezeltje" is eigenlijk niet 

 heel typisch, want bijzonder bang is dit diertje juist niet uit- 

 gevallen, het is alleen maar erg opmerkzaam en erg voorzichtig, 

 en als 't het raadzaam vindt te ontvluchten, dan doet het dat 

 dadelijk. Maar bang is het niet, integendeel. Zelfs tegen den 

 mensch stelt het zich soms te weer. Soms bijt het paarden in 

 de pooten en dan laat het niet spoedig los ; de man moet het paard 

 soms daarbij te hulp komen. Roofvogels en kraaien, die een 

 wezeltje aangrijpen, komen meestal van een kouden kermis 

 thuis, want fluks heeft het behendige roofdiertje den vogel 

 in de keel gebeten, zoodat hij uit de doorgebeten halsslagader 

 doodbloedt. Valken, sperwers, wouwen en kiekendieven vallen 

 den wezel gewoonlijk niet ongestraft aan; tegen den havik echter 

 moet hij het opgeven. 



Lenz verhaalt van een tweegevecht tusschen een wezeltje 

 en een hamster. De wezel viel den hamster telkens weer aan, 

 maar het veel grootere en sterkere knaagdier verweerde zich 

 duchtig. Eindelijk moest de strijd worden opgegeven, en de 

 twee tegenstanders waren zoodanig toegetakeld, dat zij beide 

 aan de bekomen wonden doodgingen. Hazen en konijnen zijn 

 wel is waar veel grooter dan hamsters ; maar zij zijn veel minder 

 weerbaar. Een wezel springt eenvoudig op den rug van een haas 

 of konijn; het knaagdier tracht te vluchten, maar de vijand 

 bijt zijn slachtoffer in de keel en weldra sterft dit aan bloedver- 

 lies. 



De wezel kan met recht een ,, bloeddorstig" dier worden ge- 

 noemd; want zijn hoofdvoedsel bestaat uit bloed. Zoo mogelijk, 

 bijt hij zijn slachtoffer in de keel, bijt een slagader door en likt 

 gretig het bloed op. Dit doen trouwens alle marters, zooals de 



