69 



Vindt de wezel een ei, dan maakt hij daarin aaji het eene 

 eind, gewoonlijk aan het spitse eind, met zijn scherpe hoektan- 

 den een of meer gaatjes, en zuigt dan heel netjes den geheelen 

 vloeibaren inhoud uit, zoodat zelfs niets verloren gaat. Wil hij 

 een groot ei van de plaats, waar hij het vindt, naar zijne schuil- 

 plaats brengen, dan klemt hij het, naar beweerd wordt, tusschen 

 kin en borst vast; een klein ei draagt hij in den bek weg. 



Het is van algemeene bekendheid, dat een vos gewoonlijk 

 niet in de nabijheid van zijn hol kippenhokken bezoekt om daar 

 kippen te dooden of eieren en kuikens te rooven; de wezel doet 

 dit wel, zeker als hij schijnt te zijn, dat hij toch, bij ontdekking, 

 vlug genoeg een veilige schuilplaats kan bereiken. 



Gewoonlijk likt hij van groote dieren alleen maar het bloed 

 op ; kleine dieren eet hij soms geheel op ; maar wanneer er van 

 zulke kleine dieren een groot aantal aanwezig zijn, bijv. op 

 akkers, waar eene muizenplaag heerscht, dan laat hij het ge- 

 doode dier ook liggen, nadat hij een gedeelte van het bloed heeft 

 uitgezogen of opgelikt, en maakt dadelijk weer jacht op een 

 ander exemplaar. In muizenjaren wordt het dooden van muizen 

 een soort van manie, hij doodt er soms verscheiden tientallen 

 per dag. 



Algemeen werd vroeger beweerd, dat de wezel zijne jongen 

 in Mei werpt, en wel meestal 4 tot 6, enkele malen slechts 3, 

 maar soms ook wel 7 tot 8. Uit latere waarnemingen is gebleken, 

 dat de paring en het werpen van jongen bijkans het geheele 

 jaar door kan plaatsgrijpen, en dat de voortplantingsver- 

 richtingen eigenlijk alleen in den koudsten tijd van het jaar stil- 

 staan. Beneden zal worden aangetoond, dat de wezel in gunstige 

 jaren, wanneer er overmatig veel voedsel is, bijv. in muizen- 

 jaren, meer worpen dan één in een jaar voortbrengt. De draag- 

 tijd is vijf weken. De blinde jongen worden geworpen in eene 

 holte in 't ondereinde van een boomstam of in een gat in den 

 grond, dat door ruigte of planten aan het oog wordt onttrokken. 

 De holte, waar de jongen worden ter wereld gebracht, wordt 

 van binnen met bladeren, stroo of hooi bekleed. Als de moeder 

 de jongen een tijd lang gezoogd heeft, begint zij hun veldmuizen 

 en andere muizen te brengen, altijd exemplaren die nog leven. 

 Als er ernstig gevaar dreigt, brengt zij hare jongen in den bek 

 naar eene andere schuilplaats; zoo noodig, verdedigt zij ze met 

 grooten moed en hardnekkigheid. Vaak ziet men de moeder met 

 de jongen en deze met elkaar spelen; doet men ze schrikken, dan 

 schijnen ze op eenmaal verdwenen te zijn. Zij hebben zich in een 

 gat in den grond of tusschen planten weggescholen, maar komen 

 spoedig weer te voorschijn. 



