74 



uitkeeren van deze premiën is facultatief gesteld i) ; bij besluit 

 van den Minister van Justitie van 28 Nov. 1857 werd het van 



*) In art. 29 van de wet van 1857 „tot regeling der jacht en visscherij" 

 lezen wij : 



„Voor schadelijk gedierte, gedood op eigen grond of op grond, waar 

 men bevoegd is te jagen of het gedierte te dooden, mits deze gronden in 

 Nederland zijn gelegen, kan onze met de zaken der jacht en visscherij 

 belaste Minister, wanneer deze, het Hooftl van het gemeentebestuur 

 gehoord, de voormelde omstandigheden voldoende bewezen acht, de 

 navolgende premiën toekennen: 



voor eene moervos f 1 .50 



voor een rekelvos - ] .00 



voor een niet volwassen moer- of rekeJvos - 0.75 



voor een marter, een fluwijn, een bunsing, een hermelijn, een 



wezel 0.30 



voor een arend - 1 .00 



voor een valk, een havik, een sperwer, een wouw een bui- 

 zerd - 0.30 



,,De premiën worden niet toegekend dan voor zoover het gedoode 

 schadelijk gedierte vertoond is aan het Hoofd van het gemeentebestuur, 

 die daaraan een kennelijk teeken geeft. 



,,De premiën kunnen op gelijke wijze door onzen voornoemden Mi- 

 nister worden toegekend aan Ambtenaren van Rijkspolitie voor schade- 

 lijk gedierte, door hen met toestemming van den eigenaar of rechtheb- 

 bende gedood. 



,,Voor het viervoetig gedierte, met uitzondering van de hermelijnen 

 en de wezels, worden de premiën slechts genoten, voor zoover het is 

 gedood tusschen den Isten Mei en den Isten November, en voor moer- 

 en andere vossen, volwassen of niet volwassen, tusschen den Isten Maart 

 en den Isten November van ieder jaar." 



Dat de premiën voor vossen, marters, fluwijnen en bunsings alleen 

 gedurende den zomer kunnen worden verleend, heeft zijne oorzaak in 

 de omstandigheid, dat hunne vachten gedurende den winter eene be- 

 langrijke waarde vertegenwoordigen, zoodat men veilig mag veronder- 

 stellen, dat gedurende dat jaargetijde dit „schadelijk gedierte'" vervolgers 

 genoeg vindt. De vacht van wezels en inlandsche hermelijnen heeft ook 

 in den winter slechts geringe waarde; daarom kan de Minister van Ju- 

 stitie voor deze 't geheele jaar door premiën uitloven. 



De roofdieren, welke de jachtwet 1857 als schadelijk gedierte brand- 

 merkt, zijn werkelijk voor de jacht nadeelig, daar zij wild dooden. Ook 

 zijn zij schadelijk voor den pluimveehouder en doen zij voor den land- 

 bouw eenige schade, doordat zij nuttige insektenetende vogels vernielen 

 en hunne nesten uithalen. Daar staat echter tegenover dat zij alle in 

 meerdere of mindere mate voor de bodemkultuur hoogst uiittig zijn door 

 het dooden van vele schadelijke knaagdieren, als konijnen, woelratten. 

 veld- en boschmuizen; de boommarters ook door liet tlooden van 

 eekhorens. Het groote nut, dat de kleine wezel als muizenverdelger aan- 

 brengt, wordt in dit artikel uitvoerig besproken. Dat de Regeering pre- 

 miën betaalt voor de uitroeiing van het (voor de jacht) schadelijke ge- 

 dierte, is in 't geheel niet te billijken. De jagers zorgen zelven meer dan 

 genoeg voor de uitroeiing van deze dieren, terwijl ook nog vele anderen 

 er om de waarde van de vacht jacht op maken. In de jaren 1852 — '57 wer- 

 den in Nerlerland, om de uitgeloofde premiën machtig te worden, bij 

 de hoofden der gemeentebesturen vertoond: 5.8(51 vossen, 3.894 marters, 

 fluwijnen en hermelijnen, 81.449 wezels, 26.711 bimsings en 38.917 

 roofvogels, en daarvoor werd niet minder dan f 52.742.80 van Rijkswege 

 uitbetaald." 



