75 



Rijkswege betalen van premiën voor gedoode wezels met ingang 

 van 1 December van dat jaar opgeheven. 



Om voor gedoode roofdieren de uitgeloofde premie te kunnen 

 ontvangen, moest men er mee naar den Burgemeester zijner Ge- 

 meente gaan, die er een kenbaar teeken aan gaf (om te verhin- 

 deren dat men hem voor de tweede maal hetzelfde dier zou laten 

 zien), terwijl men het gevangen roofdier, waarvan de vacht ook 

 nog eene waarde vertegenwoordigt, mocht behouden. De Burge- 

 meesters moesten natuurlijk aanteekening houden van het aan- 

 tal roofdieren van verschillende soort, dat er hun in hunne 

 gemeente vertoond werd om er eene premie voor te ontvangen, 

 en zij moesten eene opgave daarvan doen toekomen aan den Mi- 

 nister van Justitie. Er kwamen dus de noodige officieele gegevens 

 bijeen omtrent het aantal premiën, 't welk er voor iedere soort 

 van roofdieren werd uitgekeerd. Het is een zeer verdienstelijk 

 werk van Dr. Wttewaall geweest, deze gegevens van 1853 — -'57 

 te verzamelen. Ik wil een gedeelte daarvan vermelden en 

 daaruit bewijzen dat de wezels in muizen jaren meer dan één- 

 maal per jaar jongen werpen. 



In de jaren 1852 — '57 werden in geheel Nederland premiën 

 uitbetaald voor de volgende getallen gedoode (kleine) wezels: 



1852 5.425 stuks. 



1853 8.856 



1854 16.424 



1855 25.639 



1856 9.974 



1857 22.131 



Het aantal wezels, waarvoor premiën werden betaald, zou 

 in 1857 nog iets grooter geweest zijn, wanneer niet met ingang 

 van 1 December van dat jaar de verleening van premiën was 

 opgeheven. 



In de rapporten over den toestand van den landbouw in 

 Nederland lezen wij, dat reeds in den nazomer van 1853 in 

 verschillende deelen van ons land de veldmuizen tot meer dan 

 gewone vermeerdering kwamen, maar deze zich in 1854 en 

 nog meer in 1855 in verscheiden streken buitengewoon sterk 

 vermeerderden, vooral in de provincie Groningen; terwijl het 

 getal dezer knaagdieren in 't laatst van 1855 weer zeer sterk 

 afnam. Maar de zomer van 1857 bleek weer zeer gunstig te zijn 

 voor de vermeerdering van veldmuizen, vooral in Zuid-Holland 

 en de Betuwe en den Tielerwaard, zoodat hier en daar al wat 

 te velde stond vernield werd en de bodem op vele plaatsen geheel 

 en al met gangen doorgraven was en er als een spons uitzag. 



