NEDERLANDSCHE PHYTOPATHOLOGISCHE (PLANTENZIEKTEN- 

 KUNDIGE) VEREENIGING. 



TIJDSCHRIFT OVER PLANTENZIEKTEN 



ONDER REDACTIE VAN 



Prof. Dr. J. RITZEMA BOS en M. DE KONING 



Negen-en-twintigste Jaargang — 5e Aflevering — Mei 1923 



VOORKOMING VAN DE SCHADE DER MADE VAN DE 

 WORTELVLIEG AAN GELE EN ROODE PENEN. 



Zooals bekend is worden de gele en roode wortelen of penen 

 veelal in meerdere of mindere mate aangetast door de maden 

 der wortelvlieg (Psila Rosae Meigen). Deze maden graven daarin 

 gangen en maken den wortel zoogenaamd „wormstekig" en 

 roesterig. De wortel wordt onooglijk, onsmakelijk en minder- 

 waardig. 



Mevr. E. kSMiT te Westernieland deelde mij enkele jaren ge- 

 leden mede, dat de wortelen in haar tuin veel gaver en mooier 

 bleven, als in het gewas hier en daar een uieplant voorkwam. 

 Hoe zij aan die wijsheid gekomen was, is mij tot heden onbekend 

 gebleven. 



Ondergeteekende deelde deze opmerking mede aan den heer 

 Jan Muller te Den Andel, die jaarlijks een veld gele wortelen 

 voor den handel verbouwde. Hij nam daarvan nota. Op het tijd- 

 stip, dat hij zijn wortelzaad in den grond had, beschikte hij echter 

 niet over uiezaad, maar kwam hij op het denkbeeld, hier en 

 daar een sjalot tusschen de wortelen te poten. Bij het rooien 

 in het najaar bleken ook zijn wortelen gaaf, terwijl die van zijn 

 buurlui zooals steeds waren aangetast. Hij kon dientengevolge 

 zijn wortelen veel beter kwijt en er een hoogeren prijs voor be- 

 dingen. Op een vraag van zijn buurlui: hoe hij zulke mooie 

 wortelen had verkregen, antwoordde hij : ,,Dat wil 'k jou 

 nait zèg'n, dat heb 'k van 'n landbouwleeroar". Het kan wel- 

 licht zijn nut hebben, dat die het nu in ruimen kring gaat ver- 

 khkken. De persoon, wien het bovenstaande aanging, is in- 

 middels overleden. 



Blijkbaar wordt de wortelvlieg door den reuk der uien of 

 sjalotten op een afstand gehouden, legt ze aan de wortelen daar 

 in de omgeving geen eieren en blijven de wortelen daar ter 

 plaatse onaangetast. 

 Groningen, A]m\ 1923. J. Hetdema. 



