83 



neus. Gewoonlijk bevindt zich slechts één, zelden twee, en niet 

 dan bij zeer hooge uitzondering drie maden in één bol. 



De bijna ronde, aan de onderzijde wat afgeplatte maden zijn 

 voorzien van krachtige mondhaken, die zich onder aan het kop- 

 gedeelte bevinden (op PI. V,fig. 2 bij de made links als een zwart 

 puntje te zien), en van andere harde monddeelen, waarmede zij 

 het weefsel vernielen en uitvreten, zoodat de bol min of meer wordt 

 uitgehold. Door de uitwerpselen gaat nog een deel van het weef- 

 sel aan de wanden der uitholling in rotting over ; de made leeft 

 dus in een donker roodbruine, vieze, nattige massa (PI. V,fig. 5), 

 waardoor zij zelf ook bruin lijkt; de kleur van de sterk overdwars 

 gerimpelde huid is echter grauwgeel. Is een bol geheel uitgegeten, 

 dan verlaat de larve hem en begeeft zich door den grond in een 

 naburige; als regel echter blijft zij haar geheele leven in één bol. 

 Tegen het eind van den zomer, in October is de larve vrijwel 

 volwassen; zij is dan l^ — 2 c.M. lang en bevindt zich gewoonlijk 

 in het bovendeel van den bol. Verreweg de meeste exemplaren 

 blijven den geheelen winter nog in den bol; slechts enkele ver- 

 laten dien reeds in den herfst om teverpoppen. Gewoonlijk ge- 

 schiedt dit in de 2de helft van Maart, soms ook vroeger of 

 later; de maden zoeken dan meestal even boven den bol, niet 

 dieper dan 2| c.M. onder de oppervlakte van den grond, een 

 plaatsje voor het ondergaan der gedaanteverwisseling. 



De pop. Dit verpoppen geschiedt in de tot een harde tonvormige 

 pophuid geworden larvehuid, die donkerbruin van kleur, nog 

 sterker gerimpeld en nog ruwer wordt; de pop is iets korter dan 

 de larve, nl. ongeveer 14m.M. lang (PI. V,fig. 3). Depoprust duurt 

 ongeveer 5 weken; haar duur is ook weer eenigszins afhankelijk 

 van het weer. 



De pop opent zich aan het vooreind om de vlieg te laten 

 ontsnappen. Enkele maden verpoppen in den bol, maar dit is 

 uitzondering. 



SCHADE. 



In het jaar, dat de maden in den bol zijn binnengedrongen, 

 merkt men aan het bovengrondsche gedeelte nog niets van hare 

 aanwezigheid. De aangetaste bollen worden dus gewoon opge- 

 nomen en vele van hen dikwijls weder uitgeplant. In het volgend 

 jaar echter blijven zij dan óf geheel weg óf er komt slechts wat 

 zwak en gedraaid loof voor den dag. Is het hart van den bol 

 uitgevreten, dan komt er natuurlijk niets van een bloem; zat 

 de made meer aan den kant, dan kan de bol nog wel bloeien, 

 maar dan verraadt toch het loof, dat er iets niet in den haak is. 



Dit is ook het geval, wanneer, wat vaak gebeurt, slechts de 



