92 



zonde planten overgedragen door bladliiizen (n.1. door Myzus 

 Persicae Sulz.). Ook hier kon geen organisme worden ontdekt, 

 dat de oorzaak der ziekte zou kunnen zijn. 



27. Eene bacterieziekte bij Richardia. Tn ,,Gardeners Chronicle", 

 1921 vindt men eene mededceling over eene bij aronskelken 

 voorkomende bacterieziekte. De bladeren worden geel, de 

 wortels sterven af (waarschijnlijk zal wel het geel worden der 

 bladeren het gevolg zijn van een abnormalen toestand der 

 wortels, die aan het sterven van deze organen voorafgaat!), 

 en ten slotte gaat de geheele plant in rotting over. Volgens den 

 schrijver, W. F. Bewley, zou deze ziekte veroorzaakt worden 

 door eene bacterie, welke ook in rottende tomaten, aardappelen 

 kool en radijs voorkomt. 



28. Aantasting van pioenen door eene Phytophthora-soort. 



In „Science"', N. Ser., deel 54 (1921) komt eene mededeeling 

 over dit onderwerp voor van H. W. Thurston en C. B. Orton. 

 In Pennsylvania verwelkten pioenen ten gevolge van de aan- 

 tasting door eene Phytophfhora-i^oort, die veel geleek op Ph. ijifes- 

 tmis (welke de gewone aardappelziekte veroorzaakt) en die evenals 

 deze laatstgenoemde zwam geene oösporen schijnt te vormen. 

 Vele knoppen stierven af met de hen omgevende bladeren en 

 de stengeldeelen, waarop zij gezeten waren, en werden eerst 

 bruin en daarna zwart. 



29. Over den invloed van uitwendige omstandigheden op het meer 

 of minder optreden van Steenbrand bij tarwe. In In „Fühlings 

 Landwirtschaftliche Zeitung", 1922, blz. 81 — 99 worden onder- 

 zoekingen van W. Heuser over dit onderwerp gepubhceerd. 

 Het bleek uit de genomen proeven, dat 4 tarwesoorten zeer 

 sterke steenbrand-aantasting vertoonden, wanneer de kieming 

 plaatsgreep bij eene temperatuur van 6 — 10°C., terwijl zij, als 

 zij gekiemd waren bij eene temperatuur van 16 — 22°C., slechts 

 zeer weinig aan steenbrand leden. Zulks is in overeenstemming 

 met het feit, dat de optimum-temperatuur van de kieming van 

 tarwekorrels vrij hoog ligt, veel hooger dan die van de kieming 

 der Tilletia-sporen. — Bij het uitzaaien van groote korrels bleek 

 de vatbaarheid der tarwe voor steenbrand veel geringer te zijn 

 dan bij het uitzaaien van zeer kleine korrels, waarschijnlijk 

 omdat groote korrels zich sneller en krachtiger bij de kieming 

 ontwikkelen. Bij sterke bemesting met kali zoowel als met ])hos- 

 ])horzuiiJ' trad de steenbrand sterkei- o]), bij sterke stikstof- 

 bemesting veel minder dan wanneer men geen bemesting aan- 



