95 



horridula Lév. op Ruwbladigen (Boragineeën). Onder dezen titel 

 komt een mededeeling voor in het „Centralblatt für Bakteriolo- 

 gie und Parasitenkunde" (II, deel 55, 1922, blz. 380 — 506) 

 van de hand van S. Blumer. De schrijver scheidt van de meel- 

 dauwzwam ErysijyJie cichoriacearum D. C. die vormen af, welke 

 Boragineeën aantasten, en wel onder den naam Erysiphe hor- 

 ridula Lév. terwijl de naam E. cichoriacearum D. C. alleen voor 

 vormen bewaard blijft, welke Composieten bewonen. Bij E. 

 horridula verloopt de kieming eenigszins anders dan bij de 

 Composieten bewonende E. cichoriacearum, en ook vindt men 

 er vaak drie ascosporen in een ascus. De specialisatie is bij 

 E. horridula veel zwakker dan bij E. cichoriacearum. Naar 

 de grootte der conidiën kan men bij E. horridula drie ras- 

 sen onderscheiden; maar Blumer kon geen verband ontdekken 

 tusschen de conidiëngrootte en de voedsterplant, waarop de 

 bepaalde meeldauwvorm leeft. Wat de voedsterplanten betreft 

 kon hij trouwens geen scherpe specialisatie vaststellen : een 

 bepaald ras leeft hoofdzakelijk op ééne plantensoort, maar 

 'kan toch ook op nog andere plantensoorten worden aangetroffen, 

 of m.a.w. een bepaald biologisch ras van Erysiphe horridula kan 

 een hoofdhospes hebben en daarnaast meerdere bijgastheeren 

 of toevallige gastheeren. Op Cerinthe majer kunnen alle biolo- 

 gische rassen van deze meeldauwzwam voorkomen. De op 

 Symphytum levende Erysische horridula kan niet rechtstreeks op 

 Echium overgaan, maar wel van Symphytum op Cerinthe en van 

 deze plant op Echium. 



32. Vlekken op de bladeren van Aucuba japonica. Monte- 

 MARTiNi beschrijft in ,,Rivista di Path. verget.,'' (Jaargang 1921, 

 blz. 33) eene ziekte bij Aucuba japonica, die in de buurt van 

 Pa via voorkwam. Er vertoonden zich op de tot dusver gezonde 

 bladeren zwarte vlekken, gewoonlijk eerst aan den top, terwijl 

 er later successievelijk over de geheele oppervlakte der bladeren 

 dergelijke vlekken zichtbaar werden. De vlekken breidden zich 

 uit, en langzamerhand stierven verschillende bladeren geheel 

 of voor een groot gedeelte af. Op de doode plekken vertoonden 

 zich weldra conidiëndragers met conidiën van den Alternaria- 

 vorm (Zie Ritzema Bos en Schoevers, deel III, blz. 68); later 

 vertoonden zich daar ook de peritheciën van eene Pleospora-^oori 

 (zie eveneens daar), die bleek te zijn Pleospora infectoria Fuck. 

 Het komt mij voor, dat Montemartini niet positief heeft bewe- 

 zen, dat de ^/^erwana-conidiën en de Pleospora-peritheciën, 

 die hij op de Aucuba-bladeren^vond, verschillende vormen van 

 dezelfde zwam zijn; en evenmin dat de Aucuba-ziekte door 



