101 



nus-vorm ons vaak te hulp. Wanneer men aan den voet van den 

 stengel, even boven den grond, een wit vlies vindt, dat geheel 

 om den stengel heen zit en pl.m. 1 a 4 c.M. hoog is, kan men 

 er zeker van zijn, dat Rhizoctonia in 't spel is. 



Later in den groeitijd worden de verschijnselen weer minder 

 duidelijk. Sterk aangetaste planten sterven vroeger af dan 

 gezonde. 



De opbrengst van aangetaste planten. 



Waar de aantasting door de Rhizoctonia zoo zeer kan uiteen- 

 loopen, is ook de invloed op de opbrengst zeer verschillend. 

 Bij sterk aangetaste planten zien we het volgende. Door het 

 afsterven van de stolonen, hetzij geheel, hetzij gedeeltelijk, ont- 

 staan er een of meer zijtakken aan die stolonen, die gewoonlijk 

 korter zijn dan de oorspronkelijke. Het gevolg hiervan is een 

 grooter aantal knollen, die evenwel aanmerkelijk kleiner blijven 

 dan die van normale planten ; dit is de oorzaak dat men de 

 Rhizoctonia-ziekte in Amerika wel noemt de ,, kleine aard- 

 appelen-ziekte". Ook liggen deze knollen dichter bij elkaar. 

 Vaak komen ze tegen elkaar aan te liggen, waardoor men hoe- 

 kige, slecht gevormde knollen verkrijgt. Ook komt het voor, dat 

 hierdoor om den stengel heen te weinig ruimte aanwezig is, 

 waardoor de knollen voor een gedeelte boven den grond komen ; 

 ze worden dan door het licht spoedig groen en voor de mensche- 

 lijke consumptie onbruikbaar. De knollen zijn gewoonlijk bruin 

 van kleur en bezet met bruine draden en sclerotiën. Door de 

 sclerotiën en draden blijft meer aarde hechten aan de knol, 

 waardoor ze niet zoo schoon voor den dag komen als die van 

 gezonde planten. De totaalopbrengst is zeer gering, en door den 

 leelijken vorm en het groote aantal kleine knollen bovendien van 

 minder kwaliteit. 



Bovenstaande heeft dus betrekking op sterk aangetaste plan 

 ten. Hiernaast komen planten voor, die in aantal, vorm en 

 grootte der knollen normaal zijn en waarop toch Rhizoctonia- 

 draden en sclerotiën zijn te vinden. Tusschen deze twee uitersten 

 vindt men weer alle mogelijke overgangen. 



Verschijnselen, die wel eens ten onrechte aan Rhizoctonia worden 

 toegeschreven. 



Was men vroeger geneigd, alle Rhizoctonia verschijnselen toe 

 te schrijven aan ,, plagerij", ,,vreterij", dus aan mechanische 

 beschadigingen, tegenwoordig vervallen verbouwers, die de 

 Rhizoctonia-verschijnselen slechts oppervlakkig kennen, dikwijls 

 in een ander uiterste. Wanneer de jonge spruiten even voordat 

 ze boven komen, afvriezen, doen ze later bij opgraving denken 

 aan Rhizoctonia-aantjisting. Ze vertoonen bruine afgestorven 



