111 



de vliegen gaarne wordt opgenomen, en waarmee zij" zich ver- 

 giftigen. Hoe lang de vliegen in de vrije natuur kunnen leven, 

 kon Kenneth Smith niet uitmaken. Bij al deze mededeelingen 

 omtrent den levensduur van het insekt in zijne verschillende 

 levenstoestanden moet men in 't oog houden, dat de waarne- 

 mingen werden gedaan in Lancashire en Cheshire (Engeland); 

 in andere streken kan die levensduur anders zijn. Zoo kan het 

 ook in andere streken van Europa anders gesteld zijn met het 

 aantal generaties per jaar; dit zal ook wel verschillen al naar 

 de weersgesteldheid. Kenneth Smith komt door zijne onder- 

 zoekingen, in 1920 en 1921 ingesteld, tot de conclusie, dat er 

 per jaar drie generaties zijn, en dat het insekt gewoonlijk als 

 pop overwintert. Dit geldt, als regel althans, ook wel voor 

 Nederland. Einde Mei ziet men de vliegen op het veld vliegen 

 en eieren leggen. De eerste generatie leeft van einde Mei tot 

 in Juli; de tweede van midden Juli tot in de tweede helft van 

 Augustus; de derde vanaf begin September tot na de overwin- 

 tering. Echter komen niet alle vliegen van eene en dezelfde 

 generatie te gelijk uit; eene vlieg besteedt meerdere dagen aan 

 het leggen van hare eiren; de larvetoestand en de poptoestand 

 duren niet bij alle individuen even lang. Het gevolg is dat men 

 den geheelen zomer door larven, poppen en vliegen tegelijk vindt ; 

 slechts in den herfst ziet men gewoonlijk geene vliegen. 



Het insekt tast verreweg het meest gewone uien aan, maar 

 ook andere Alliuin- soorten, zooals de sjalot; men heeft de 

 larven, volgens Kenneth Smith, ook gezien in tulpebollen en 

 aan de wortels van slaplanten. Severin heeft de larven tot vol- 

 ledige ontwikkeling gebracht in verschen mest en in radijsjes. 



De meeste schade doen de larven in het voorjaar aan de jonge 

 plantjes ; een enkele keer worden in het najaar de dan reeds te 

 velde staande jonge uienplantjes, die bestemd zijn om in 't voor- 

 jaar als „pootuien" te worden uitgeplant, door de derde gene- 

 ratie aangetast. De talrijke larven vreten zich in de nog zeer 

 kleine plantjes in en hebben het onderaardsche gedeelte reeds 

 zeer spoedig geheel uitgevreten, zoodat ook de bovenaardsche 

 groene deelen afsterven. De larven trekken van de eene plant, 

 waarvan zij de onderaardsche deelen hebben vernield, naar de 

 andere en doen ook deze hetzelfde lot ondergaan. Wanneer de 

 uien grooter zijn geworden, dan vertoonen de toppen der bladeren 

 eerst geelachtige of witte spitsen; langzamerhand worden zij ge- 

 heel geel en gaan plat op den grond liggen, en de bollen gaan 

 — bij ernstige aantasting — in eene weeke, rottende massa 

 over. Daar de bol gewoonlijk voedsel genoeg oplevert voor al 

 de daarin huizende larven, trekken deze nu niet meer van de 



