115 



naar de Veenkoloniën brengt, dan zijn alle stammen na enkele 

 jaren ziek geworden. Ze worden eerder ziek en erger ziek dan 

 in den tijd toen ze voor het eerst op hét proefveld te Sappemeer 

 werden geteeld. Hetzelfde geldt ook voor de Paul Krügers. 



De groei van ziektevrije Paul Krügers is nog even krachtig 

 als in de jaren toen deze soort het eerst werd verbouwd. Ook de 

 opbrengst en het zetmeelgehalte is, voorzoover ik heb kunnen 

 nagaan, niet achteruitgegaan. Degeneratie bij ziektevrije stam- 

 men is uiterlijk niet waarneembaar. Men is licht geneigd hier- 

 uit de conclusie te trekken, dat, indien men thans een aantal 

 volkomen gezonde Paul Krügers geteeld heeft, deze voor den 

 landbouw dezelfde beteekenis bezitten als een gelijk aantal 

 stammen, dat het eerst door Veenhuizen is voortgebracht. De 

 vermeerdering zou immers op dezelfde wijze als vroeger kunnen 

 ])laats hebben en evenals toen zou na enkele jaren de helft van 

 de Veenkoloniale aardappelvelden met Paul Krüger bezet kun- 

 nen worden. 



Ik zou nu wel in staat zijn, een aantal volkomen gezonde 

 Paul Krügers aan Veenhuizen te verschaffen, doch ik ben er 

 zeker van, dat, indien hij deze op dezelfde wijze trachtte te 

 vermeerderen als vroeger, deze poging op een volkomen fiasco 

 zou uitloopen. 



Iets dergelijks is ook door Pethybridge beweerd ten opzichte 

 van de gewone aardappelziekte. 



Pethybridge maakt melding van het feit dat de soorten 

 Champion II, Shamrock, Irisch Chieftain, Northern Invincible 

 ongeveer tien jaren achter elkaar te Clifden zijn geteeld. In de 

 eerste jaren waren ze zoo weerstandbiedend tegen Phytophthora, 

 dat men slechts hier en daar een enkel ziek plekje op de bladeren 

 kon vinden, terwijl zieke knollen tot de hooge uitzonderingen 

 behoorden. In de laatste jaren wordt het optreden van plekken 

 op de bladeren als gevolg van de gewone aardappelziekte veel 

 duidelijker en komen er ook meer zieke knollen in voor. 



In het jaar 1879, toen de aardappelziekte zeer erg was, onder- 

 scheidde zich de Champion als een zeer weerstandbiedende soort. 

 Thans is er volgens Pethybridge nauwelijks een soort te vinden, 

 die gevoeliger ten opzichte van de gewone aardappelziekte is 

 dan de Champion. 



De ervaringen met betrekking tot de onvatbaarheid ten 

 opzichte van wratziekte zijn in dezen meer bemoedigend. 

 Soorten als Snowdrop, Schoolmasters, Sutton's Abundance, die 

 jaren geleden als onvatbaar bekend stonden, hebben die eigen- 

 schap tot op heden bewaard. 



Wanneer er in den loop der jaren een verandering optreedt 



