116 



in de resistentie der soorten ten opzichte van bepaalde ziekten, 

 dan zou dit een gevolg kunnen zijn van veranderingen in den vege 

 tatief voortgekweekten aardappel zelf. Het zou een gevolg 

 kunnen zijn van een soort aftakeling. Om eene dergelijke ver- 

 andering te kunnen constateeren, zou men moeten trachten een 

 bepaald ras als het ware te verjongen door het opnieuw uit zaad 

 te kweeken. Dit is echter vrijwel onmogelijk, daar de groote 

 meerderheid van al de verbouwde soorten hybriden zijn van 

 groote samengesteldheid en zaden opleveren, die onderling zeer 

 sterk uiteenloopende planten voortbrengen. 



Salamon en Lesley zijn er echter in geslaagd aardappelrassen 

 te kweeken, waarvan alle zaailingen, welke door zelf bestuiving 

 verkregen zijn, volkomen gelijk waren aan de moederplant. 

 Zij zouden dus werkelijk constante rassen hebben ontdekt en 

 bij deze rassen dus in staat zijn de resistentie op jongen en 

 ouderen leeftijd te vergelijken. 



Het is mij niet bekend, dat zij dit ook werkelijk hebben gedaan. 

 Maar zij hebben als hun oordeel uitgesproken, dat er tusschen 

 zaailingen en oudere planten geen verschil bestaat ten opzichte 

 van het optreden van bepaalde ziekten. Praktisch gesproken kan 

 volgens hen geen zaailing meer dan twee jaren op hunne terreinen 

 geteeld worden zonder ernstige teekenen van achteruitgang te 

 vertoonen. Indien hunne zaailingen niet tijdig naar Schotland 

 worden overgebracht, is hun lot bezegeld. 



Salamon gelooft op grond van deze ervaring dan ook niet 

 dat de ouderdom van een ras een rol speelt ten opzichte van de 

 aantasting door ziekten. 



Wanneer men op de velden van den heer Veenhuizen ziet hoe 

 geweldig sterk zaailingen aangetast worden, is men niet licht 

 geneigd de vatbaarheid voor ziekten in verband te brengen met 

 den hoogeren leeftijd van een ras. 



De achteruitgang van de resistentie van rassen als de Eigen 

 heimer en de Paul Krüger kan ook zeer goed verklaard worden 

 zonder dat men denkt aan een soort seniele aftakeling, waarvoor 

 men geen enkel bewijs bezit. 



Het kan immers zeer goed zijn dat er een verandering plaats 

 heeft bij den parasiet, die de ziekte verwekt. Hierbij moet dan 

 niet gedacht worden aan eene verandering in de individueele 

 eigenschappen van de micro organismen. 



Doch men kan zich voorstellen dat men bij den parasiet te 

 doen heeft met een populatie en dat bepaalde rassen zich onder 

 ])epaalde omstandigheden sterker ontwikkelen. 



Het lijkt geenszins ondenkbaar, dat er in verschillende tijden 

 en in verschillende streken verschil bestaat tusschen de micro- 



