124 



omtrent de waarde van onrijp pootgoed te verwerpen. En dat 

 is ook volkomen juist. Want Veenhuizen meende, dat het ziek 

 worden van de nakomelingen van rijpe poters een gevolg was van 

 die rijpheid zelf. De theorie van Veenhuizen is niet juist, doch wel 

 juist is zijn waarneming en deze is ook volkomen in overeen- 

 stemming met wat practici daaromtrent in Engeland hebben 

 gevonden. 



In het groote Engelsche tuinbouwblad de Gardeners Chronicle 

 van 1916 kan men den volgenden zin vinden: 



..Het gebruik van onrijpe poters is algemeen en het is twijfel- 

 achtig of er een enkele kweeker is, die niet vast overtuigd is 

 van het voordeel dat hieruit voortvloeit." 



Op de aardappelconferentie te Londen vermeldde Sit Matthew 

 Wallace, dat hij toevallig de waarde van onrijp pootgoed ontdekt 

 had en zegt als zijn ervaring: 



„Het beste middel om productief zaadgoed te krijgen is om to 

 rooien vóór ziekteverschijnselen zichtbaar zijn of om tijdig het 

 loof af te maaien . . . 



,, Onrijp pootgoed is het ware." 



De opvattingen der Engelsche practici vinden steun in proe- 

 ven, die door Sutton, door Hutchinson en Dunlop genomen zijn. 

 Ik zal u niet vermoeien met de mededeeling dezer proeven. In 

 het Juninummer van Cultura heb ik getracht een volledig 

 overzicht te geven van al de onderzoekingen, die in het buiten- 

 land omtrent deze kwestie genomen zijn. 



Ik meen hier te kunnen volstaan met te zeggen, dat bij de 

 proeven in Engeland bijna altijd gebleken is dat het onrijpe 

 pootgoed grootere opbrengsten opleverde dan het rijpe. En dit 

 onderscheid is in den regel zoo énorm groot dat men wel moet 

 aannemen dat bij het gebruik van rijp pootgoed in sterke mate 

 ziekte is opgetreden, terwijl dit bij het gebruik van onrijp poot- 

 goed niet het geval is geweest of althans in mindere mate. 



Bij enkele proefnemingen wordt dit trouwens ook vermeld, 

 maar men spreekt dan meestal in algemeene termen van krul- 

 ziekte. 



Volkomen in overeenstemming met de theorie heeft men in 

 Engeland de beste uitkomsten met het onrijj) rooien gehad met 

 de vroegrijpe soorten. 



Ook de proeven, die in Australië met het gebruik van onrijp 

 pootgoed genomen zijn, geven gelijksoortige resultaten als de 

 Engelsche onderzoekingen. In Frankrijk is deze zaak in studie 

 genomen door Vilmorin. In het algemeen heeft Vilmorin met 

 een te klein aantal knollen gewerkt om veel waarde aan zijn 

 onderzoek te kunnen hechten. Ik wil dan ook volstaan met mede 



