\51 



BEKNOPTE AANTEEKENINGEN OP PLANTEN- 

 ZIEKTENKUNDIG GEBIED. 



41. Omtrent den uienbrand (Urocystis cepulae) heeft P. J. 

 Andekson in Massachusetts Station Techn. Buil. 4 (1921) 

 blz. 95 — ^133 onderzoekingen gepubliceerd. Nauwkeurige onder- 

 zoekingen werden ingesteld omtrent de kieming der brand- 

 s])oren. Ook de verdere levensgeschiedenis van de uienbrand- 

 zwam werd nauwkeurig beschreven. Verder stelde Anderson 

 vast dat Urocystis cepulae als saprophyt leeft en groeit in den 

 grond, en dat de groei aanmerkelijk wordt bevorderd door den 

 bodem met dierlijken mest te mesten. Deze zwam komt op 

 tweeërlei wijze in den bodem ; eensdeels ontwikkelt zij zich uit 

 op den grond vallende brandsporen, anderdeels groeit het 

 mycelium, dat in de in den bodem achtergebleven resten van 

 aangetaste uienplanten aanwezig is, in de omringende aarde 

 verder. Allerwaarschijnlijkst blijft het mycelium van de uien- 

 brandzwam jaren lang in den bodem voortleven en groeien, ook 

 wanneer op dien bodem geen uien worden g&teeld. Is dit wel het 

 geval, dan worden de uien op zoodanigen bodem besmet, door- 

 dat het in den grond aanwezige mycelium er in opgroeit. Hoe- 

 veel jaren er moeten verloopen vóór men op geïnfecteerden 

 bodem zonder gevaar voor infectie weer uien kan telen, is niet 

 bekend. De zwam kan in reinkultuur worden geteeld op een 

 groot aantal voedingsbodems. Toevoeging van suiker aan den 

 voedingsbodem doet den groei van het mycelium sterk toenemen, 

 en dit is zeker de reden waarom de zwam zoo weelderig in uien 

 woekert. Zetmeel wordt slechts zeer weinig door het mycelium 

 als koolstofbron benut. Aftreksels van grond of van mest leveren 

 al de voor den groei benoodigde stoffen, maar reeds de toevoe- 

 ging van eene zeer geringe hoeveelheid zuur brengt den groei 

 tot staan. Lage temperaturen dooden de zwam niet. Noch in 

 voedingsbodems noch in den grond vormen zich sporen (brand- 

 sporen noch conidiën). 



Infectie kan bij de jonge planten plaatsgrijpen vanaf den 

 tweeden dag nadat het zaad begint te ontkiemen tot den dag 

 waarop het eerste blad naast de zaadlob verschijnt; daarna is 

 het plantje niet meer vatbaar om te worden besmet. Eene 

 geïnfecteerde plant herstelt zich wanneer de zwam de groeiende 

 zone niet bereikt; maar wanneer deze zich eenmaal in deze zone 

 vestigt, dan herstelt zij zich niet meer. 



42. Bijdrage tot de levensgeschiedenis van Carpocapsa po- 

 monella (het insekt der wormstekige appelen en peren) in New 



