''7 

 ux 



vrij snel; dit verschijnsel vertoont zich het eerst bij de bladeren, 

 die aan 't benedeneinde van den stengel zijn ingeplant; deze 

 buigen zich daarbij bijkans vertikaal langs den stengel naar 

 beneden. Als de hemel bewolkt is of de grond vrij nat, dan gaat 

 het verdrogen veel langzamer in zijn werk; de ineengerolde 

 bladeren blijven langen tijd zacht, maar worden geelgroen, en 

 bij de soorten, die aardappelen met een roode schil opleveren, 

 worden de nerven en de randen der bladeren roodachtig gekleurd. 



In de gevallen, waarin de verdroging van het loof niet x>lotse- 

 ling geschiedt, zwellen zeer vele van de knoppen eenigszins op; 

 bij sommige soorten ontstaan aldus werkelijke bovenaardsche 

 knolletjes. 



Dit verschijnsel duidt er op, dat het bastgedeelte van het 

 onderaardsche gedeelte der stengels beschadigd of gedood is 

 (zie o.a. Ritzema bos en Schoevers, ,, Ziekten en Beschadigingen 

 der Landbouwgewassen", 4e druk, deel IV, blz. 9), 't zij door 

 insekten of door zwammen of bacteriën. 



Wanneer men een stengel uit den grond trekt, dan bemerkt 

 men dat de stolonen en de wortels van het onderaardsche ge- 

 deelte der stengels zijn aangetast door eene droge rotting. De 

 bast laat zich er gemakkelijk aftrekken. Onder het periderm, 

 maar ook in 't merggedeelte der stolonen, en zelfs in het hout- 

 gedeelte, treft men een groot aantal zwarte puntjes aan, welke 

 blijken, kleine slerotiën te zijn. 



Als de stengels niet geheel verdroogd zijn, treft men naast de 

 doode stolonen nog vele jongere levende stolonen aan, die eindi- 

 gen in een kleine knol. Deze jongere stolonen zijn gevormd 

 na den dood der eerst ontstane; maar ook zij worden spoedig 

 door de ziekte aangetast en sterven. Men vindt de kleine sklero- 

 tiën ook op het bovenaardsche gedeelte der stengels tot op enkele 

 centimeters boven den grond. 



Op de knolletjes ziet men grijze vlekken, zoowel op de knolle- 

 tjes met witte of gele, als op die met roode schil; bij delaatstenis 

 de roode kleur daar geheel verdwenen. Ook op deze vlekken 

 vindt men de kleine sklerotiën, welke Ducomet daar het eerst 

 heeft ontdekt; deze onderzoeker heeft vastgesteld, dat zij be- 

 hooreh tot eene zwam van het geslacht Vermicnlaria, door hem 

 genoemd Vermicularia varians Ducomet. Laatstgenoemde onder- 

 zoeker, die deze zwam alleen op de vlekken der knollen aantrof, 

 noemde de door haar veroorzaakte ziekte ,,dartrose"; hij vond 

 haar te Rennes, in het Departement Loire et Garonne en aan 

 de Bretonsche kust. De plaag kwam daar echter niet epidemisch 

 voor. In de buurt van St. Germain-Laval was, volgens Crépin, 

 op sommige velden geen enkele aardappel onaangetast gebleven. 



