gaat hij niet verder weg, dan hoog noodig is en binnen eenige 

 seconden zit hij met uitgespreide armen en beenen plat tegen 

 een stam van een boom en kijkt u vanachter dien boom weer 

 aan. Roerloos blijft hij u nakijken, tot ge voorbij zijt. 



Ginds zit een geelgroene vogel met roode kruin Hij heeft u 

 allang gezien, voordat ge zijn nabijheid vermoeddet. Het is de 

 groene specht. 



Ook een woudbewoner, die gaarne ziet, waar de Heer der 

 Schepping blijft. Even staakt hij zijn timmerwerk en kijkt, kijkt. 



Zet u nu neer in het lommer. Daar, tegenover u, is een mijt van 

 takkenbossen. En het is heusch geen zeldzaamheid wanneer 

 voorzichtig een geelbruin snoetje met lange snorren voorzichtig 

 snuffelend, voor den dag komt. Langzaam, steeds rondkijkend, 

 komt de wezel onder de houtmij t uit, snuffelt in uwe richting, 

 ja, als ge sbi' blijft zitten, raakt hij bijna de punten uwer schoenen 

 aan. 



Maar bij de minste beweging is hij weg. Of hij u nakijkt, weet 

 ik niet, maar nieusgierig is hij in hooge mate. 



En nu moet ge mij nog oven volgen op de Hooge Veluwe, waar 

 herten zijn. Ga daar tegen de schemering eens heen. 



De groote, golvende heide ligt somber voor u. Hier en daar is 

 ze afgewisseld door bosch. 



Ge moet stil uw gang gaan en goed uitkijken. Dan kunt ge 

 troepen herten zien, die kalm op de heide of de aangrenzende 

 weilanden loopen te grazen. 8oms ziet ge de silhouetten der 

 sierlijke dieren tegen de avondlucht afgeteekend, b.v. wanneer 

 ze over een hoogen rug komen aanloopen. Maar eensklaps krijgen 

 ze den eenzamen wandelaar in het oog. Plots staan ze stil, stam- 

 pen met de mooi gevormde voorpooten, waaieren met de groote 

 lepel vormige ooren en kijken met hun groote oogen strak in de 

 richting waar ze het groote gevaar vermoeden. 



Dat duurt geruimen tijd. Daarna keeren ze om en draven weg, 

 tot ze meenen in veiligheid te zijn. En wanneer ge nu kalm door 

 loopt dan ziet ge hoe ze u vanuit de verte staan na te kijken. 

 Stil blijven ze staan en kijkenen kijken, juist als de landman, die 

 zijn schop in den grond steekt en lang kan staan kijken tot de 

 vreemdeling uit het gezicht is! 



Totzoover gold het een onschadelijk genoegen van mensch 

 en dier. Waar echter het bezit van anderen moet lijden onder de 

 menschelijke beestachtighedon of de dierlijke menschelijkheden, 

 wordt de zaak ernstiger, hoewel ik ook hier weer niet kan nalaten 

 mij te scharen aan de zijde van het redelooze dier. 



Kijk eens goed uit, wanneer ge eene nieuw aangelegde weg- 



