I(.3 

 i4.7 



beplanting voorbij komt. Keurig staan de net gesnoeide boomp- 

 jes aan weerszijden van den weg. En, wanneer ze nu niet juist 

 door mooie roode blaren of op andere wijze de aandacht trek- 

 ken, vindt Jan Publiek het ook wel goed, dat ze er staan. Maar 

 als er ook maar één boom van eene andere, in 't oog loopende 

 soort tusschendoor staat, dan is hij verloren. Laat men eens op 

 een grasveld een boom poten, dus daar waar anders geen boomen 

 staan. Het is reden te over voor sommige menschen hem om te 

 trekken of met een mes te bewerken. 



En nu de dieren, zijn die wijzer? 



Tot mijn spijt en verwondering moet ik zeggen van niet. In 

 onze tegenwoordige dennenbosschen staan heel wat soorten, 

 die de leek niet kent en die de deskundige nog niet eens zoo 

 gemakkelijk uit elkaar kan houden. In de omgeving van Dieren 

 worden in een groot dennenbosch van db 15 jaar behalve de ge- 

 wone dennen ook Banksdennen aangetroffen, eene soort uit 

 Noord- Amerika, die vrij veel op onzen gewonen den gelijkt. 

 Hoe moet men het nu verklaren, dat juist deze dennen door de 

 herten zijn vernield? Ze hebben ze stuk gereden, dus evenals 

 koeien, ze onder den voet geloopen, onder zich door gehaald, 

 zoodat ze niet meer recht op staan, maar half om liggen. Bij 

 Apeldoorn werden eenige hectaren dennen gepoot. Enkele kleine 

 vakken Banksdennen stonden er tusschen. En toen de beplanting 

 meer dan manshoog was, waren de vakken met de vreemde 

 dennensoort platgetrapt, plat gelegen en vernield. 



Hoe moet men het verklaren, dat de wilde zwijnen blijkbaar 

 belust op dennenwortels, een heel vak stijve dennen (z.g. rigida's) 

 van i 2 M. hoogte uit den grond smeten, om bij de wortels te 

 komen, terwijl ze de gewone dennen met rust lieten? En Z3 ver- 

 gisten zich met geen enkelen stam. In een rechte lijn liep de 

 grens tusschen de beide houtsoorten en in een rechte lijn hadden 

 de zwijnen de boomen ontworteld. En nu weet de boschbouwer 

 wel dat de gewone den twee en de rigida drie naalden bijeen in 

 een kokertje heeft staan, maar men mag toch niet aannemen dat 

 het zwijn dit weet en nageteld heeft! 



En de reuk ? Zonder te gelooven dat er veel verschil in reuk is 

 tusschen de beide soorten, wijs ik er slechts op, dat de dieren zich 

 in geen enkelen stam vergist hadden en er geen enkelen spaarden. 



Maar vooral herten en reeën hebben er een handje van, den 

 aanplant van vreemde houtsoorten in de bosschen te beletten. 



De Douglasspar, één van die prachtige en nuttige naaldboomen 

 uit het Westen van Noord-Amerika, die voor onzen boschbouw 

 zooveel schijnt te beloven, is door de hertenwereld eenvoudig 

 geboycot. 



