is daartoe voldoende, terwijl zij bij andere soorten van schors- 

 kevers veel langer duurt, bijv. bij Hylesinus minor meer dan 

 eene maand. Dat verschil laat zich verklaren door het feit, 

 dat de vrouwelijke geslachtsorganen bij Ecco2)togaster laevis, 

 op het tijdstip, dat deze uit de pop komt, hoewel nog niet geheel 

 ontwikkeld en nog maar ongeveer half zoo groot als zij later 

 worden, toch reeds differentieering van eicellen laten waarnemen, 

 terwijl bij de vrouwelijke Hylesinus minor, als die pas uit de 

 pop komt, nog geen spoor van eicellen waarneembaar is. 



63. Schadelijkheid van de muskusboktor (Aromia moschata L.) 



Van de hand van Ivar Tragardt is te Stockholm verschenen 

 ,,SkogsentomologiskaBidragI" (boschentomologische bijdragen" 

 I), waarin beknopte mededeelingen voorkomen betreffende 

 biologische waarnemingen omtrent verschillende boschinsekten. 

 Ik wensch daaruit een résumé te geven van waarnemingen 

 omtrent de muskusboktor. Algemeen wordt aangenomen, dat 

 de larven van deze keversoort alleen leven in wilgenstammen, 

 die reeds wrak zijn, doordat zij door de eene of andere ziekte 

 zijn aangetast. Altum heeft er echter reeds op gewezen, dat de 

 muskusboktor ook wel degelijk gezonde wilgenstammen aantast. 

 Tragardt deelt nu zijne ervaring mee, dat hij herhaaldelijk de 

 gangen van dezen kever in tot dusver volkomen gezonde wilgen 

 heeft aangetroffen, ofschoon deze boomen nog vele jaren in 

 leven kunnen blijven, ook al worden zij jaar op jaar door nieuwe 

 generaties van boktorlarven aangetast. De gangen, welke deze 

 larven graven, zijn vrij nauw, maar strekken zich tot in het cen- 

 trum van de takken en stammen uit. 



Dat de muskusboktor inderdaad gezonde boomen aantast, 

 was mij reeds sedert mijne kinderjaren bekend. In den tuin van 

 mijne ouders stond eene rij knotwilgen, die aanvankelijk ge- 

 zond waren, maar later door muskusboktorren werden aangetast, 

 welke zich in den loop der jaren dermate vermeerderden, dat men 

 in den vliegtijd der kevers hunnen muskusgeur reeds op eenen niet 

 onbelangrijken afstand kon waarnemen. ïen slotte werden 

 de boomen geheel wrak, zoodat zij eindelijk werden verwijderd. 

 In het tweede deel van mijne ,,Landbouwdierkunde; Nuttige 

 en schadelijke dieren van Nederland", dat in 1882 verscheen, 

 schreef ik: ,, Andere boktorsoorten echter, bijv. de groote popu- 

 lierboktor {Saperda carcharias) en de op wilgen levende me- 

 taal-groene muskusboktor {Aromia moschata), tasten wel dege- 

 lijk gezonde boomen aan; zij bederven het hout, maar 

 verhaasten gewoonlijk den dood der boomen niet of slechts 

 weinig." 



