erge mate toenemen, maar alleen op zure gronden; op neutraal 

 reageerende gronden heeft de kalkbemesting in dezen geen 

 invloed. Door groenbemesting kan men ook op zure gronden 

 het optreden van schurft tegenwerken. In plaats van het onder- 

 spitten van levende groene plantendeelen, kan ook hooi of 

 kunnen andere doode plantendeelen worden ondergespit: het 

 resultaat blijft, dat het optreden van schurft wordt voorkomen. 

 Het nut van groenbemesting of van de aanwezigheid van doode 

 plantendeelen in den grond met het oog op het wegblijven of 

 slechts in geringe mate optreden van schurft laat zich verklaren 

 door de ,,preferential food hypothesis". Volgens deze hypothese 

 zou het organisme, dat de aardappelschurft veroorzaakt, oor- 

 spronkelijk saprophj^tisch in den grond leven en zich daar voeden 

 met overblijfselen van planten, en zou de zwam zich eerst op 

 de aardappelen werpen en deze schurftig maken, wanneer het 

 natuurlijke voedsel (doode plantensubstanties) opgebruikt is. 



Dat de aanwezigheid van kalk in den bodem het optreden 

 van schurft in de hand werkt, zou toe te schrijven zijn ie aan 

 de omstandigheid, dat kalk het gedijen en de vermeerdering 

 van de schurftzwam in de hand werkt èn door de zure reactie 

 van den grond te neutraliseeren èn door den grond meer los 

 te maken, en 2e aan de omstandigheid, dat de kalk het vergaan 

 der in den grond aanwezige plantenresten bespoedigt. 



Aardappelschurft komt meer voor in droge dan in natte 

 tijden. Dit moet zonder twijfel voor een gedeelte worden toege- 

 schreven aan de omstandigheid, dat de bodemtemperatuur in 

 droge tijden hooger is dan in natte perioden; deels echter ook 

 aan het feit, dat de regenval den grond meer zuurstof toevoert 

 en aldus de schurftzwam in betere conditie brengt, want deze 

 heeft voor hare ontwikkeling veel zuurstof noodig. 



67. Vinken als bloedluisverdelgers. V. Burg — Olten deelt in het 

 Zwitsersche tijdschrift ,,Natur und Technik" daarover het een 

 en ander mee. Burg zag van uit zijn venster, hoe twee jonge 

 vinken bezig waren, bloedluizen van de appeltwijgen af te zoeken. 

 Telkens hielden zij even op, om de wollige wasdraden, waarmee 

 de bloedluizen bedekt zijn, van den snavel af te poetsen. Zeker 

 zijn de vinken als bloedluisverdelgers van beteekenis, hoewel 

 zij stellig niet bij voorkeur deze insekten eten, daar deze hun 

 door de daderige wasmassa, waardoor zij omgeven zijn, minder 

 aangenaam zullen wezen. In elk geval verdient het geen aanbe- 

 veling, de verdelging der bloedluizen aan de vinken of andere 

 vogels over te laten. In 't groot bestrijdt men de bloedluizen 

 het best door carbolineumbespuiting der aangetaste appel- 



