{^3 



tracht, verschillende punten tot nadere oplossing te brengen. Ik 

 deel zeer in 't kort de resultaten van zijne onderzoekingen mede, 

 maar moet op den voorgrond stellen, dat deze uiteraard betrek- 

 king hebben op het optreden van den dennenscheerder in Zweden ; 

 en dat dus niet alles wat de schrijver meedeelt, ook in andere 

 landen, bijv. in Nederland, zal opgaan. 



Wat betreft het aantal generaties per jaar heeft Tragardh 

 door opzettelijke proefnemingen vastgesteld, dat er in 't alge 

 meen slechts ééne generatie per jaar van den grooten dennen- 

 scheerder voorkomt, althans in Zweden; dat er wel is waar van 

 dit insekt onder zekere, nog niet nader bekende omstandigheden 

 eene tweede tot verdere ontwikkeling geschikte generatie kan 

 voorkomen, maar dat deze tweede generatie zoo zelden optreedt 

 en uit zoo weinige exemplaren bestaat, dat zij voor de praktijk 

 van den boschbouw van geene beteekenis is. 



De tijd van het te voorschijn komen van de jonge kevers, 

 die zich dan in de scheuten inboren, valt in Zuidelijk en Midden 

 Zweden tot op 64" N.B. in het laatst van Mei en 't begin 

 van Juni. 



De aantasting van de kroon door de pas uitgekomen dennen- 

 scheerders, die zich in de jonge scheuten inboren, is wel is waar voor 

 de aangetaste boomen volstrekt niet zonder belang; maar zij wordt 

 in hoofdzaak indirect van groote beteekenis, ivanneer zij oorzaak 

 wordt van een kwijnen der boomen, waardoor de stammen geschikt 

 worden voor het zich inboren der kevers met het oog op het graven 

 van broedgangen. 



Vergeleken met de naaldenetende insekten, doet de dennen- 

 scheerder een uiterst groot aantal naalden mislukken. Wanneer 

 een enkel vóór jarig dennelot door dit insekt wordt uitgehold, 

 dan sterven meestal ook al de jonge scheuten af, welke op den 

 top van zoo'n lot gezeten zijn ; en daarmee zijn niet minder 

 dan 600 paren naalden gemoeid. 



Blijven de uitgevreten twijgjes in leven, dan zijn de naalden 

 der jonge scheuten nauwelijks van die der niet aangetaste 

 twijgjes te onderscheiden; zij blijven echter iets korter. 



Blijven de uitgeholde twijgen aan den boom zitten, dan ver- 

 drogen zij dikwijls; zulke verdrogende en verdroogde scheuten 

 worden dikwijls door Aaobium-lsiVYen aangetast. 



Is het lot zoo krachtig, dat de buitenste houtmantel niet 

 bij de uitholling door den dennenscheerder vernield wordt, 

 dan ontstaat er weer wondhout binnen de uitgevreten holte; 

 de aangetaste plaats zwelt op, en de scheuten blijven in 

 leven. Deze jonge scheuten echter, die zich het aange- 

 taste maar in leven gebleven lot vormen, blijven kort en 



