41' 



37, 1922, bl. 238—239) komt een artikel voor van M. Wax, 

 die op grond van eene dertigjarige ervaring betreffende het 

 forceeren van Hollandsche tulpenbollen, kort en goed beweert 

 dat alle ziekten der tulpen met de bollen uit Nederland in 

 Duitschland worden ingevoerd. Tegen deze uitspraak moet ik 

 protest aanteekenen. Mijne ervaring is dat de ziekte der kwade 

 plekken (veroorzaakt door Sclerotium Tuliparum) niet met de 

 tulpenbollen kan worden verbreid, en wel om de eenvoudige 

 reden dat een door deze zwam aangetaste tulpebol in den grond 

 te spoedig vergaat om een leverbaren jongen bol te kunnen op- 

 leveren. Klebahx heeft in het ,,Hande]sblatt für den deutschen 

 Gartenbau'" (Band 37, 1922, bl. 221, 222) verklaard, dat de 

 Botrt/tis-ziekte niet alleen door het uitpoten van tulpenbollen 

 in een besmetten bodem of door het gebruik van besmetten mest 

 kan ontstaan, maar dat zij ook met besmette bollen kan worden 

 geimporteerd (wat zeer zeker juist is); dat het hem echter niet is 

 gebleken dat het laatste ook het geval zou zijn met de sklero- 

 tiumziekte ^ de ziekte der kwade plekken. Deze laatste ziekte is, 

 volgens mijne ervaring, altijd het gevolg van het gebruiken van 

 besmette aarde, mogelijk ook van het gebruiken van besmetten 

 mest. Het omvallen van de geforceerde tulpen is dikwijls een 

 gevolg van fouten, bij het forceeren begaan. — 



76. Een proef met uspulun ter bestrijding van bladaaltjes. 



Het bladaaltje {Aphelenchus olesistiis Ritzema Bos) tast vele 

 potplanten aan, vooral die, welke in plantenkassen worden ge- 

 houden, o.a. vele varens en Begonia's; Chrysanthen worden 

 door eene nauwverwante soort aangetast. Deze aaltjes, die 

 inwendig in de bladeren leven, veroorzaken doode, donker- 

 bruine vlekken bij de aangetaste organen, die bij dunbladige 

 planten door de nerven scherp omgrensd zijn, bij meer dikbladige 

 planten zich in hare uitbreiding niet aan de nerven storen en zich 

 regelmatig vergrooten tot het geheele blad afgestorven is. Het 

 eerste is het geval bij vele varens, o.a. bij de in kassen veel ge- 

 kweekte P^en^-soorten ; het laatste bij Chrysanthemums en 

 Begonia's. Wanneer de planten door eene vochtige atmospheer 

 omgeven zijn, begeven de aaltjes zich dikwijls door de huid- 

 mondjes heen van uit de stervende bladgedeelten en kruipen 

 over de bladeren en stengels voort, om zich in een tot dusver 

 nog gezond bladgedeelte weer naar binnen te werken. Zoo kan 

 ook een zieke plant een vlak daarnaast staande gezonde plant 

 besmetten, wanneer hare bladeren die van de gezonde plant 

 aanraken. Het feit, dat de bladaaltjes zich soms buiten op de 

 planten bevinden, verklaart dat men deze parasieten ook met 



