197 



84. Bijdrage tot de kennis van de aardrups Agrotis segetum. 



Fr. Rambousek en Fr. Stanak hebben in „Zemedëjsk;^ 

 archiv", uitgegeven te Praag, jaargang 1920, bl. 24 — 34 een 

 artikel in de Tsjechische taal gepubliceerd, dat uitvoerig handelt 

 over het schadelijk optreden van Agrotis segetum in de Tsjecho- 

 slo waksche Republiek. Van dit artikel komt een uittreksel 

 voor in ,,Zeitschrift für Pflanzenkranklieiten", Bd. 33, Jaar- 

 gang 1923, bl. 146, 147, 't welk ik hier in 't kort weer- 

 geef. Allereerst wordt de schade, door de rupsen van Agrotis 

 segetum aan suikerbieten teweeggebracht, besproken. Deze 

 rupsen kunnen door hare vreterij zelfs den bebladerden koj) 

 van de biet van den hals en wortel scheiden. Wanneer 

 zij zich in de biet invreten tot in de vaatbundels, dan gaat 

 de plant te gronde. Hooge temperatuur in 't midden van den 

 zomer en in den herfst bevordert de werkzaamheid van het 

 insekt. In 1917 was de schade, op suikerbietvelden teweeg- 

 gebracht, grooter dan ooit: op 1 M^. oppervlakte vond men 

 300—400 rupsen. Eene rups vreet per dag 0.15 — -0.2 gram ( ?) 

 plantenmateriaal, zoodat bij sterke aantasting in 10—30 dagen 

 alle planten kunnen zijn opgevreten. — Eenige aardappelsoorten 

 (Pojata, Up to date, Victoria, Vlockové) werden op groote 

 schaal aangetast: voor 60 tot 100 procent; andere bleven geheel 

 vrij (Topor, Bismarck, Marker, Böhm, Erfolg, Pallas Athene, 

 Zlocien, enz.). De soorten, welke door de aardrupsen worden 

 aangetast, zijn die, welker knollen bestaan uit teere waterrijke 

 weefsels, waarvan de aciditeit van het celsap gering is. De aan- 

 getaste planten leveren knollen, die den winter niet best door- 

 komen. De aardrupsen mijden lichte en natte bodems en velden, 

 welke met zwavelzure ammoniak, chilisalpeter of kaïniet 

 bemest zijn. Als voorbehoedmaatregelen worden genoemd: 

 flinke bemesting, flink eggen en rollen van de aangetaste akkers, 

 verwijdering van den akker van alle plantenresten, laat zaaien, 

 verwijdering van al het onkruid op en rondom de velden. Men 

 legge greppels aan van 10 tot 20c.M. diepte, waarin men geblusch- 

 te kalk met chloorkalk (10 %) brengt of terrosan (een praepa- 

 raat van eene Prager fabriek, dat ook bij het bestrijden van vele 

 andere schadelijke dieren wordt aangewend). — Bestrijdingsmid- 

 delen zijn : het wegzoeken van de rupsen, die men niet anders dan 

 levend aan de huisvogels moet geven, daar de doode exemplaren 

 vergiftige ontledingsprodukten bevatten. Zeer mooie resultaten 

 had men van het gebruik van verplaatsbare kippenhokken. 

 In Mei of September verdelge men de uilen met behulp van 

 vanglantaarns ; overigens vangt men daarmee hoofdzakelijk 

 mannetjes: slechts 20 — 30 % van de gevangen exemplaren zijn 



