199 



in den oorlog werden gebruikt, maar daarmee werden geene 

 resultaten bereikt. Men wendde sterke lichtbronnen met reflec- 

 toren aan; daarmee werden vele vlinders gevangen, waarvan 

 echter 90 % mannetjes waren, terwijl de wijfjes intusschen 

 eieren legden. De natuur zelve deed echter de plaag ophouden, 

 want 40% van de rupsen werden door Tachinen (parasietvliegen) 

 geparasiteerd, en de polyederziekte trad in sterke mate onder 

 de nonrupsen op. De kiemen dezer ziekte (Chlamydozoën) treden 

 door de stigma's bmnen en verbreiden zich in de tracheeën en 

 van daaruit in het bloed en de verdere weefsels met uitzondering 

 van die van het zenuwstelsel en van dendarmwand. Deze laatst- 

 genoemde weefsels blijven tot korten tijd na den dood geheel vrij 

 van polyeders. Het gelukte niet de Chlamydozoën kunstmatig in 

 reinkulturen te kweeken ; zoodat van eene kunstmatige infectie 

 van de in de bosschen levende nonrupsen geen sprake kon zijn. 

 KoMAREK beschreef nauwkeurig de veranderingen, die de polyeder 

 ziekte in het epithelium van het trcaheeënstelsel veroorzaakt. — 



87. De Coloradokever in de Gironde. In de ,,Comptus rendus 

 des séances de 1' Academie d'Agriculture de France", deel 8, 

 1922, bl. 705 — 709 beschrijft J. Feytaud eene vermeerdering 

 van den Coloradokever in de Gironde in 1922. Midden Juni 1922 

 ontdekte men eene streek, waar op eene oppervlakte van 250 

 K.M. 2 de Coloradokever tot vermeerdering was gekomen. Op 

 sommige plaatsen was het aardappelloof geheel afgevreten, zoo- 

 dat de insekten zich naar de nabijgelegen terreinen begaven. 

 Men bestreed de Coloradokevers met succes door bespuitingen 

 met Bordeauxsche pap, waar loodarsenaat was bijgevoegd. 



88. De oorzaken van de infectie van aardappelknollen door de 

 zwam der aardappelziekte {PJiytophihora infestans). Paul A. 

 MuRPHY heeft in ,,The Scientific Proceedings of the Royal Dublin 

 Society", deel 16, 1921, bl. 353 — 368 eene verhandeling over dit 

 onderwerp geplaatst naar aanleiding van door hem in Oostelijk 

 Canada en in Ierland ingestelde onderzoekingen. 



Het is bekend, dat op eene laat in 't jaar intredende, niet zoo 

 heel hevige ziekte van het aardappelloof dikwijls eene hevigere 

 ziekte van de aardappelknollen volgt dan op eene hevige, snel 

 verloopende loofziekte. Zeer ernstig is de ziekte der knollen 

 meestal, wanneer men de aardappelplanten vroegtijdig heeft 

 bespoten, maar deze bespuiting niet heeft herhaald, waardoor 

 dus later in 't jaar het loof weer ziek kan worden, althans 

 onder daarvoor gunstige omstandigheden. De meeste knol- 

 infecties grijpen plaats gedurende den aardappeloogst, wanneer 



