vi 
rum dividere. Distributiones Cereorum et Opun- 
tiarum a Cl. Haworta et pe CANDOLLE propositae, 
nune etiam minus sufficientes apparent, et quas il- 
lis substitui, pro maxima parte Ill. Pr. pe Sarm 
- debeo. In distribuendis Mammillariis neque Hortum 
Dyckensem (p. 155.), neque Cl. ZuccaniNr. propo- 
sitionem (Ind. Cact. hort. Monac. 1836. p. 6.) se- 
cutus sum, sed propriam divisionem proposui. Altera 
scilicet characteres praebet non satis constantes, 
altera vero, secundum succum limpidum vel lactes- 
centem dividens, species nonnullas separat affini- 
tate naturali proximas, aliasque — toto habitu 
valde discrepantes. 
“Diagnosis Echinocactorum a Cereis, praece- 
dentibus Cl. Dr Caxporrg, Ling et Orro in opus- 
culo meo proposita, nondum satis accurata reperitur. 
Longitudo tubi calycinalis fere nullius momenti mihi 
esse videtur, et florescentia potius terminalis, nempe 
origo florum ex areolis modo nascentibus, signum 
praecipuum diagnosticum praebet. Praeterea flores- 
centiam interruptam (quodsi nempe flores per plures 
dies sole lucente aperti, noctu vero clausi sunt,) 
et remanentiam corollae exsiccatae in vertice recep- 
taculi usque ad fructus maturitatem signis diagno- 
sticis Echinocaetorum adnumerare: proponerem, dum 
Cerei omnes noti semel tantum per brevius vel lon- 
gius temporis spatium continuo florent et corolla mox 
decidere solet. Quodsi vero haec signa characte- 
ristica agnoscamus, Cereus denudatus et gibbosus 
Echinocactis adscribendi erunt! 
