— 16 — 



hebben, in het vroege voorjaar jacht laten maken, waardoor de 

 kans op eene sterke vermenigvuldiging vrij klein wordt. Het 

 nemen van dergelijke voorbehoedende maatregelen is intusschen 

 de sterke zijde der landbouwers nog niet; gewoonlijk wordt 

 eerst goede raad gevraagd, wanneer de nood aan den man komt. 



Verstikken door rook of door zwavelkoolstof, in de loopgra- 

 ven gebracht en onder water zetten der akkers zijn middelen, 

 reeds meermalen aanbevolen en aangewend ; betere resultaten 

 worden echter bereikt door vergiften, met name door phos- 

 phorus en wel op de volgende wijze. 



In gew^one niet te warme stijfselpap (43^0.) brengt men met 

 de noodige voorzichtigheid eenige stukjes phosphorus, die daarin 

 smelten; met dit mengsel begeeft men zich op het land om 

 in ieder door de muizen gemaakt gat een paar stroohalmpjes 

 te steken van ongeveer twee palm lengte, die vooraf in de 

 pap gedompeld zijn; daarna trapt men met den voet het gat 

 dicht. Men zou zich vergissen door te meenen, dat de mui- 

 zen aan de pap en de stroohalmpjes gingen knagen; daartoe 

 zijn ze te slim of is misschen de phosphorsmaak te onaangenaam. 



Toch zijn ze den volgenden dag dood ; want als ze trachten 

 hunne gangen weder open te maken komt hun lichaam in 

 aanraking met de vergiftigde stijfselpap; zindelijke dieren als 

 ze zijn, reinigen zij zich door zich de huid af te likken en 

 worden zoodoende toch vergiftigd. 



Op kleine schaal genomen hebben deze vergiftigingsproeven 

 uitnemende uitkomsten opgeleverd. Zij stuiten echter af op 

 bezwaren van praktischen aard, als de muizenplagen zich over 

 groote landstreken hebben uitgebreid, zooals in 1892 in Thes- 

 salië het geval was. De verdelgingsstrijd echter, in dat jaar 

 door den Berlijnschen hoogleeraar Löffler tegen de veldmuizen 

 ondernomen en de resultaten daarvan zijn destijds uitvoerig 

 in dit blad besproken ; het is dus overbodig, hierop terug te 

 komen. Volledigheidshalve willen wij nog hieraan toevoegen, 

 dat de schitterende resultaten, door Löffler verkregen, in late- 

 ren tijd wel eens in twijfel zijn getrokken, en de bewering 

 werd geuit, dat er geene totale vernietiging der veldmuizen 



