— 22 — 



boomen hier en daar ondergaan van de zijde van groote larven^ 

 waarop wij later terugkomen. 



Ook het snuitkever-geslacht Bruchns kan groote schade aan- 

 richten. Ieder heeft wel eens gedroogde erwten en boonen 

 in handen gehad, waarin een klein rond gaatje te zien was, 

 terwijl de inhoud was verdwenen. De schuldige is dan echter 

 niet meer te vinden, hij of zij is naar het veld gevlogen, 

 en in de bijna rijpe peulen zijn weer nieuwe eieren gelegd 

 en dringen nieuwe larven in de zaden. 



Xoemen wij in de laatste plaats de Dennensnuitkevers, die 

 in en onder den bast van jonge dennentakken leven, dan hebben 

 wij een geleidelijken overgang tot twee andere keverfamiliën, 

 eveneens in bast en hout van vele cultuurgewassen voorko- 

 mend, de Schorskevers en de Boktorren. 



Xiet ten onrechte dragen sommige Schorskevers den soort- 

 naam typographus^ gelijk ieder zal toegeven, die ooit een 

 stuk bast heeit gezien, op eigenaardige en sierlijke wijze door 

 deze kleine dieren beschadigd. 



Het moederdier graaft namelijk tusschen den bast en het 

 hout een gang en legt daarin op vrij gelijke afstanden in kleine 

 zijgroefjes telkens een ei. De weldra uitkomende larven 

 beginnen te vreten in eene richting, nagenoeg loodrecht op 

 den gang der moeder, en daar zij groeien, worden die zij- 

 gangetjes steeds wijder. Hebben zij den leeftijd bereikt, waarop 

 zij zich verpoppen, dan maken zij aan het einde van hun gang 

 een ovaal kamertje om, zoodra ze volwassen zijn, zich naar 

 buiten te boren en naar andere boomen te begeven, waar het 

 vernielingswerk op nieuw begint. 



Menig landeigenaar, die zijn boomen ziet kwijnen of ster- 

 ven, zal echter de voorkeur geven aan soortnamen als destructor 

 en piniperda^ waarmede de wetenschap den lepenspintkever en 

 den Dennenscheerder heeft gedoodverfd, die reeds de verwoes- 

 ting van menig boscli op hunne rekening hebben, ofschoon het 

 diertjes zijn, die nauwelijks de grootte van een centimeter 

 bereiken. 



Niet alle Schorskevers leven echter op boomen; drie jaren 



