— 48 — 



2. Het verlies van water door verdamping moet beschouwd 

 worden als de voornaamste factor, waardoor de grond zijne vocht- 

 deelen verliest. 



3. Alles dat de kracht van den wind breekt, vermindert de 

 verdamping. 



4. De bedekking van den grond met korten mest gaat de ver- 

 damping tegen, bij droogte is dit meestal het eenige middel om 

 den bodem vochtig te houden en den krachtigen groei der planten 

 te bevorderen. 



{U. S. Experiment Station Record.) 



vol. VI. No. 1. w. 



INVLOED VAN DEN BODEM OP DE HONIG- 

 AFSCHEIDING DER BLOEMEN. 



Gaston Bonnier heeft zich reeds vroeger bezig gehouden met het 

 onderzoeken der oorzaken voor meerdere honigafscheiding bij een- 

 zelfde plantensoort, iets wat niet alleen van wetenschappelijk belang 

 is maar voor de ijmkers ook praktisch nut heeft. 



Tot nog toe had hij evenwel niet de gesteldheid van den bodem 

 daarmee in verband gebracht. Om den invloed daarvan na te gaan 

 kweekte hij verschillende honigvoortbrengende gewassen, zooals 

 Sinapis alha (tvitte mosterd), Phacella tanacetifolia, Polygonum 

 Fagopyrum {boekweit"), Onohrychis sativa (esparcette), Trifolium 

 repens [tvitte klaver), Medicago sativa (luzerne), Brassica oleracea 

 (kool), Isatis tinctoria (weede) in zuivere kalk, klei, zand en in 

 verschillende mengsels daarvan. 



Hoewel het zeer moeilijk was de hoeveelheid voortgebrachte 

 honig juist te bepalen, bleek toch duidelijk, dat witte mosterd op 

 kalkgrond of in een mengsel van kalk en zand meer honig voort- 

 brengt dan op klei. Boekweit gaf meer honig op zandgrond dan 

 op zulken, die veel kalk bevat. Phacelia verkiest een kleibodem. 

 Isatis tinctoria en Medicago sativa leverden de meeste honig op 

 kalkgrond, terwijl bij Onohrychis in het algemeen slechts weinig 

 verschil gevonden werd, maar kalk toch het minst geschikt scheen 

 te zijn. 



(Beihefte zum Bot-Centralhlatt, 



Heft 6 Band IV). s. 



ALLAMANDA. 

 Geel en oranje waren kleuren, die vroeger niet in bouquetten 



