— 59 — 



deze wijze uit vervaardigd, en het is te voorzien, daar deze indus- 

 trie eerst in haar begin is, dat de aanvraag om beide vezels, die nu 

 in Engeland, Frankrijk, Duitschland en Zwitserland al vrij groot 

 is, nog belangrijk zal toenemen. 



(Gardenier^s Chronicle No. 415 — 1894.) w. 



HET GEBRUIK VAN DUIVEN- EN KIPPENMEST 

 IN DEN TUINBOUW. 



Reeds Mago, de wijze koning van Carthago, wiens werken over 

 landbouw na de verwoesting van Carthago op last van den Ro- 

 meinschen senaat door Decias Silanus in het Romeinsch en door 

 Cassius Dionysius in het Grieksch vertaald werden, en die, ofschoon 

 een vijand der Romeinen, door de laatsten toch als hun leermeester 

 in den landbouw erkend wordt, bespreekt den vogelmest en roemt 

 boven andere den duiven mest. Cato, de eerste Romeinsche schrijver 

 over landbouwzaken, acht den vogelmest zeer hoog. Terwijl Mago 

 en Cato, den duivenmest als de beste noemen, acht Varro den mest 

 van kraanvogels hooger. 



Hoe vreemd ons ook de aanbeveling van den mest van duiven en 

 andere vogels moge schijnen, daar wij er toch geen voldoende 

 hoeveelheden van kunnen krijgen, zoo natuurlijk was zulks ten 

 tijde van Mago en Cato, daar zich toen in de nabijheid der wo- 

 ningen, groote duivenhokken „Columbariën." bevonden, waarvan 

 er waren die 5000 duiven herbergden. In den tijd van Varro had 

 men bovendien groote hokken „Aviarien", waarin deze vogels 

 werden gemest en verkocht, het stuk voor 3 denaren, ongeveer 

 f 1.25 van onze munt. Ofschoon deze vogelteelt het hoofddoel 

 was, zoo gaf ook de verkoop van dezen mest een niet te verwerpen 

 voordeel. 



Palladius, die in het midden der vierde eeuw na Christus leefde, 

 zeide, zonder op de voordeelen, die het verkoopen der vogels op- 

 leverde, te letten : „langs de grenzen van het erf moeten vogel- 

 hokken gebouwd worden, daar de vogelmest voor den landbouw 

 onontbeerlijk is." Versche vogelmest verklaarde hij voor beter dan 

 oude. 



Blijkt uit het bovenstaande hoe hoog de vogelmest en in het bijzonder 

 die der duiven door de ouden geschat werd, ook in onze tijden wordt er 



