— 82 — 



onderaardsche organen zijn echter hun geliefkoosd voedsel, en 

 daar zij vier tot vijf jaar in den larventoestand blijven, zal 

 het niemand verwonderen, dat één enkel exemplaar een vrij 

 groot aantal planten kan aantasten. Aan het einde van hun 

 larvale leven dringen zij dieper in den grond en maken daar 

 een klein celletje, waarin zij den poptoestand doorbrengen om 

 zich later als volwassen kever naar boven te werken. 



Op dit laatste oogenblik hunner ontwikkelingsgeschiedenis 

 heeft men meermalen op eenvoudige wijze hunne verdere 

 verspreiding tegengegaan door met een steenen rol den 

 bovengrond zoo hard mogelijk te maken. Dit heeft een dubbel 

 voordeel ; vooreerst zullen vele kevers er niet in slagen door 

 deze harde grondlaag naar boven te dringen, maar zelfs, als 

 hun dit gelukt, zullen zij op den harden grond geene geschikte 

 plaats aantreffen om de eieren te leggen, die ze bij voorkeur 

 in de nabijheid van planten wortels deponeeren, en elders 

 een heenkomen zoeken. 



Onder den naam van engerlingen vereenigt men de larven 

 van een aantal vrij groote keversoorten, behoorende tot de 

 zeer groote familie der Bladsprietige, en wel tot eene onder- 

 familie, waarvan de gewone Meikever de bekendste vertegen- 

 woordiger is. De naam hJadsprietig heeft zijn oorsprong te 

 danken aan den vorm der sprieten, waarvan de laatste 3 tot 7 

 geledingen plat zijn en door hare ligging naast elkander eene soort 

 van kam vormen met platte, bladvoimige tanden. De gewone 

 Meikever, welks larve de engerling bij uitnemendheid is, staat 

 algemeen als eene der grootste landbouwplagen bekend; het 

 volwassen dier bereikt gewoonlijk eene lengte van 2^2 c^^" 

 timeter, terwijl de geelachtig witte larve soms iets langer 

 wordt. Deze laatste is een min of meer afzichtelijk dier met 

 een bruinen kop, sterke kaken, drie paar pootea en een groot 

 achterlijf, waarvan het laatste lid bijzonder groot is en eene 

 doorschijnende huid bezit. 



Gewoonlijk ligt het op ééne zijde, daar de pooten niet in 

 staat zijn het dikke vleezige achterlijf te dragen. 



In de streken, waar bijzonder veel Meikevers zijn, ziet men 



