— 126 — 



bekende President van de Engelsche tuinbouw Maatschappij, reeds 

 eenige resultaten met kunstmatige bevruchting verkreeg, hij vond 

 in zijn tuin in Chelsea eene minder goede erwtensoort, die hij 

 bevruchtte met stuifmeel van eene grauwe erwt, met het resultaat, 

 dat de nakomelingen veel krachtiger groeiden en grootere vruchten 

 gaven dan de ouders. Gedurende verscheidene jaren zette hij 

 zijne pogingen tot veredeling van het ras voort, en de soorten 

 bekend als „Knights Tall Green Marrow" en „Knights dwarf green 

 Marrow" zijn door hem verkregen ; het zijn de voorgangsters van 

 onze beste nieuwere erwtensoorten. 



Langzamerhand kwamen er zooveel nieuwe variëteiten in den 

 handel, dat de „Royal Horticultural society" in 1845 eene commis- 

 sie benoemde om al die variëteiten aan een nauwkeurig onderzoek 

 te onderwerpen 5 in 1872 geschiedde zulks op nieuw. De resultaten 

 van dit onderzoek waren, dat vele variëteiten met fraaie namen, 

 bleken niet veel nieuws te zijn of synoniem met oude bekende. 



De beste soorten uit dien tijd waren : „British Queen" en Cham- 

 pion of England", uit eene kruising dier beide soorten ontstond de 

 nog altijd zeer gewaardeerde „Ne Plus ultra". 



Volgens nauwkeurige opgaven werden in Engeland in 1894, 

 243.551 acres met erwten beplant, dat is 33.400 meer dan in het 

 vorige jaar; laag geschat zullen deze een product van 4.871.020 

 bushels geven, dat is 20 bushels per acre. Er is gemiddeld voor 

 het bezaaien van een acre 3 bushels noodig, indien we de bushei 

 goedkoop berekenen op 12 sh., krijgen we de enorme som van 

 f 5.260.701, die jaarlijks besteed wordt aan erwten om uit te zaaien 

 en dat alleen in Engeland. 



(Gardeners^ Chronicle, 416 — 1894) w. 



VERGIFTIGE, ROODE VRUCHTEN. 



Een eigenaardig geval van vergiftiging deed zich onlangs in 

 Australië voor, en ofschoon de zaak nog niet geheel opgehelderd 

 is, is de kwestie interessant genoeg om er eenige notitie van te 

 nemen. 



De geschiedenis begint met de mededeeling, dat in September 

 1894, een jongen met name Herbert Ellis in het hospitaal opge- 

 nomen werd lijdende aan blindheid, veroorzaakt door het eten van 



