— 131 — 



gegeten. Dit laatste begint na eenigen tijd kleine uitstapjes 

 in de nabijheid van het nest te maken, totdat het zich einde- 

 lijk krachtig genoeg gevoelt om het moederlijk toezicht te 

 kunnen missen en een zelfstandig leven begint. 



Het verdient de grootste aaanbeveling vóór dit oogenblik 

 het nest uit te graven en te vernietigen, te meer daar dit 

 zonder veel moeite kan geschieden. 



Immers, de plaats, waar het zich ongeveer bevindt, is gemak- 

 kelijk genoeg te herkennen, en zijne juiste ligging kan men 

 bepalen door voorziclitig den bovengrond los te maken; stoot 

 men hierbij op eene ronde, harde aardkluit, dan heeft men in 

 de meeste gevallen het nest gevonden ; want de wanden worden 

 door het moederdier met haar stevigen rug zóó vastgedrukt, 

 dat men het nest in den regel als' ééne massa uit den grond 

 kan nemen. 



Gelukkig staat de Aardhond als voor den landbouw scha- 

 delijk dier alleen in de familie der Krekels; de Huiskrekel 

 moge nu en dan ons gehoororgaan onaangenaam aandoen door 

 zijn aanhoudend schel geluid, voortgebracht door het langs 

 elkander wrijven der voorvleugels, noch hij, noch de andere 

 Krekelsoorten hebben zulk een omvangrijk zondenregister als 

 hun hierboven beschreven familielid. 



Wij hebben thans iets uitvoeriger stil te staan bij de Sprink- 

 hanen, die gemakkelijk van de Krekels te onderscheiden zijn 

 door hun lichaamsvorm en de plaatsing hunner vleugels. 

 Terwijl het lichaam der Krekels rond en soms zelf ruggelings 

 eenigszins is afgeplat, en de vleugels nagenoeg horizontaal 

 liggen, is het lichaam der sprinkhanen zijdelings afgeplat, 

 en liggen de vleugels bijna vertikaal daartegen. Van de 

 beide familiën, die der Sabelsprinkhanen en die der Yeld- 

 sprinkhanen, is de laatste verreweg de meest beruchte, 

 omdat tot haar de Treksprinkhaan behoort. 



De eerste familie ontleent haren naam aan den langen sabel- 

 vormigen legboor, waarmede de wijfjes zijn voorzien, en dien 

 zij gebruiken om de eieren vrij diep in den grond te brengen ; 

 bij de zoowel hier als elders veelvuldig voorkomende groene 



