— 132 — 



sprinkhaansoorten kan men dit orgaan gemakkelijk waarnemen^ 

 Overigens is de door deze dieren veroorzaakte schade niet 

 van groot belang 5 wel is waar vreet de gewone groene sprink- 

 haan nu en dan de tabaksplanten aan, maar een groot deel 

 van zijn voedsel is van dierlijken aard en bestaat uit andere 

 insecten, zoowel volwassen dieren als larven. 



Tevens heeft hij de Spartaansche, in de insectenwereld niet 

 zeldzame, gewoonte zijne zwakkere soortgenooten te dooden, 

 waarbij hij de Lycurgische grondgedachte verder uitwerkt 

 door ze op te eten. 



Geduchter landbouAvplaag zijn de vele soorten van Trek- 

 sprinkhanen, die tot de tweede der hierboven genoemde fami- 

 liën behooren, gemakkelijk van de eerste te onderscheiden 

 door de veel kortere sprieten, de wijfjes bovendien door het 

 gemis van den legboor. Groot verschil bestaat er ook iu de 

 wijze, waarop de mannetjes van beide soorten hun eigenaardig 

 schel geluid voortbrengen ; bij de Sabelsprinkhanen bevindt zich 

 op den rechter voorvleugel eene soort van trommelvlies met 

 vooruitspringende aderen, terwijl eene der aderen van den 

 linker voorvleugel van tandjes is voorzien. Wrijft nu het 

 dier de voorvleugels langs elkander, dan ontlokken de tandjes 

 van de linker zijde de bekende, weinig muzikale tonen aan 

 de aderen van de rechterzijde. Bij de Yeldsprinkhanen worden 

 eenvoudig de getande scheenen der achterpooten langs de randen 

 der voorvleugels gestreken. 



De Treksprinkhanen komen in verschillende soorten, tot het 

 geslacht Acrydium behoorend, in bijna alle wereldstreken voor 

 en hebben hunnen naam te danken aan de gewoonte om in 

 groote zwermen van de eene plaats naar de andere te reizen 

 ten einde in hun levensonderhoud te voorzien. Yan het aan- 

 tal dieren, waaruit zulk een zwerm bestaat, kan men zich 

 geene voorstelling maken; een goede zwerm doet zich voor 

 als eene dichte wolk, en het kan soms een uur en langer duren, 

 voordat zij voorbij is getrokken. Ongelukkig de velden, waarop 

 de dieren zich neerzetten ; in een ommezien tij ds is van plan- 

 tengroei niets meer waar te nemen dan in den felsten noordschen. 



