— 134 — 



de orde der Vlinders behooren bij uitnemendheid schadelijke 

 diersoorten en dat nog wel in een overgroot aantal. Voordat 

 wij enkele daarvan ter sprake brengen, mogen eenige toelich- 

 tingen van algemeenen aard voorafgaan. 



De orde der Vlinders wordt in de wetenschap gewoonlijk 

 met den naam van orde der Schubvleugeligen aangegeven, 

 omdat de op zich zelve doorschijnende vleugels bedekt zijn 

 met uiterst kleine, zeer verschillend gebouwde en gekleurde 

 schubjes, die als het welbekende fijne stof aan de vingers 

 blijven kleven, wanneer men de dieren aanpakt. Ze liggen 

 zeer regelmatig op rijen, zijn aan de vleugelhuid vastgehecht 

 door een klein stekel tj e en geven door hare rangschikking 

 teekening en kleur aan de vleugels. Van de mondAverktuigen 

 zijn slechts de onderkaken goed ontwikkeld en vormen 

 samen eene buis, die als eene spiraal onder den kop wordt 

 opgerold en den naam draagt van roltong. De lengte van 

 deze roltong, waarmede de vlinders de honigachtige stoffen 

 der bloemen opzuigen, is zeer verschillend en staat in verband 

 met de afmetingen der bloemen, die zij bij voorkeur bezoeken. 



Is de levensduur der volwassen vlinders gewoonlijk kort, 

 soms niet langer dan eenige dagen, dit is in den regel niet 

 het geval met dien der larven, die ook in haar voorkomen 

 geheel anders zijn. De vlinderlarven, algemeen onder den 

 naam van rupsen bekend, komen uit vrij hardschalige eieren 

 te voorschijn en hebben een lang, rondachtig lichaam, waaraan 

 uitwendig dertien geledingen zichtbaar zijn. Soms is het lichaam 

 bedekt met haren, stekels, doornen en dergelijke organen, die 

 bij aanraking dikwijls eene gewaarwording geven alsof men 

 zich aan een brandnetel had gebrand. De voorste der dertien 

 geledingen is de kop, de drager der zeer korte sprieten en 

 der bijtende mondwerktuigen, welke laatste in bouw met die 

 der keverlarven overeenkomen ; daarop volgen de drie geledingen 

 van den thorax, die elk een paar pooten dragen en eindelijk 

 de negen geledingen van het achterlijf. Ook dit laatste is bij 

 de rupsen van pooten voorzien en wel in den regel van vijf 

 paar, die zich aan de geledingen 7, 8, 9, 10 en 13 bevinden. 



