— 140 — 



vele opzieliten van die der reeds genoemde vlinders afwijkt. 

 Vooreerst komen de weinig- sierlijke vlinders (vlucht hoogstens 

 4 cM.) reeds in het vroege voorjaar voor en vliegen zoowel 

 overdag als des nachts in de dennenbosschen rond, terwijl de 

 paring uitsluitend des nachts plaats heeft. Grelijk bij de meeste 

 Uilen, worden de eieren afzonderlijk, hoogstens in kleine groepjes 

 gelegd; de gestreepte Dennenrupsvlinder bevestigt ze aan de 

 dennennaalden. De rupsen komen in denzelfden tijd voor den 

 dag, waarin de jonge knoppen beginnen uit te loopen, zij 

 spinnen een draad, waaraan ze zich laten zakken tot ze bij 

 zulk eene knop terecht komen en beginnen dan aan het onderste 

 gedeelte der jonge naalden te knagen. Weldra valt het bovenste 

 stuk van de naald af, en nadat zij het onderste gedeelte geheel 

 hebben weggevreten, werken ze zich in de kleine schede, die 

 telkens twee naalden aan de basis omgeeft. De spruiten 

 beginnen nu te verwelken, er komen harsdruppels uit de 

 gewonde plaatsen te voorschijn, de knop vorming voor het 

 volgend jaar wordt onmogelijk gemaakt en de geheele boom 

 krijgt een allertreurigst aanzien, temeer omdat de rupsen weldra 

 ook de oudere naalden gaan vreten. Op deze wijze kunnen 

 groote uitgestrektheden bosch spoedig worden vernield. 



Vermelden wij ten slotte nog de schadelijke rupsen van het 

 geslacht Coccijx, dat tot de familie der Bladrollers behoort. 

 De rupsen dezer familie leven in knoppen, vruchten of bla- 

 deren, in welk laatste geval zij het door hun bewoonde orgaan 

 tot een kokertje samenrollen ; de Cocc (/x-soorten leven in de 

 jonge knoppen der dennen en vreten deze leeg, zoodat ze 

 verwelken en in sommige gevallen afvallen. Eigenaardig is 

 de misvorming, door de rups van Coccyxhuollana veroorzaakt. 

 Wanneer in het voorjaar de jonge knoppen een eindweegs 

 zijn uitgeloopen en de zijspruiten zich reeds hebben gevormd, 

 vreet zij gewoonlijk eerst de eindspruit aan en doodt deze; 

 daarna begeeft zij zich naar eene der zijspruiten en gaat daar 

 vreten, zonder deze echter te dooden. Wel hangt zij eenigen 

 tijd naar beneden, maar zij richt zich weer op, herstelt de 

 wonde en schiet het volgend jaar als hoofdknop door. Dien- 



