— 147 — 



verschillende soorten en variëteiten uit het geslacht Hibiscus 

 werd op den stempel der bloemen van H. schizopetalus 

 overgebracht, alles zonder resultaat. Toen echter op den 

 stempel van eene gewone roode kembang sepatoe, Hibiscus 

 rosa chinentiSy het stuifmeel der bloemen van H. Sch. gebracht 

 werd, gelukte de bevruchting, en een der hieruit ontstane 

 plantjes wordt sedert dien tijd hier gekweekt. Het is een 

 wilde, hoog opgroeiende heester; is de vader al een bijzonder 

 krachtige groeier, de hybride overtreft hem ; met een groot aantal 

 fraaie roode bloemen prijkende, kan men in deze bloemen de 

 kenteekenen der beide ouders vinden. Zij zijn omgekruld 

 even als die van den vader, zij hebben echter niet diens diep 

 ingesneden en gefranste bloemkroonbladeren, deze zijn bijna 

 gaafrandig even als die der moeder. Kortom het is eene plant, 

 die &eer geschikt is om minder fraaie zaken te bedekken, 

 zij heeft even als bovengenoemde Duranta veel eigenschappen, 

 die haar voor dit doel gunstig zijn. In de eerste plaats de 

 gemakkelijke voortplanting: stevige houtige stekken in omgespitte 

 en bemeste aarde geplant bewortelen spoedig, zij heeft een 

 buitengewoon krachtigen en dichten groei, verdraagt snoeien 

 goed en prijkt met veel groote, helderroode bloemen. 



Een paar planten voor genoemd doel zijn ook Tecoma stans 

 Juss. en de variëteit apilfolia^ beide uit West-Indië afkomstig. 

 Het zijn welig groeiende groote heesters met sierlijke, lichtgroene 

 bladeren en fraaie trossen gele bloemen, beide planten kunnen 

 door zaad, dat zij overvloedig voortbrengen vermenigvuldigd 

 worden; even als de reeds genoemde groeien zij welig eu 

 voldoen uitstekend aan het doel. 



Is het te maskeeren gedeelte in den aanleg niet groot, dan 

 doet men het best daarvoor ééne soort plant te gebruiken; is 

 de ruimte die bedekt moet worden te groot, dan zoude het 

 eentonig worden, en moet men er eenige variatie in brengen, 

 dan kan eene enkele bontbladerige plant zooals Acalyjyha^ 

 waarvan zoowel bruin — als geelbladerige soorten gekweekt 

 worden, er wel tusschen. Ik moet er hier echter op wijzen, 

 dat men in dergelijke vakken niet te veel planten met bonte 



