VERMENIGVULDIGING VAN PLANTEN. 



Eene der gewichtigste vragen voor ieder, die zich met de 

 verzorging van levende planten bezig houdt, is zeker wel die, 

 hoe men ze het geschiktst en gemakkelijkst kan vermenigvul- 

 digen. En is dit al eene belangrijke zaak voor hen, die zich 

 alleen uit liefhebberij op plantencultuur toeleggen, voor land- 

 bouwers en kweekers van beroep is het eene levensvraag. 



In de vrije natuur is elke plant voorzien van inrichtingen, 

 die bij de eene wat meer het volkomene Jiaderen dan bij de 

 andere, waardoor het voortbestaan der soort verzekerd wordt. 

 De het minst goed toegeruste hebben evenwel, zooals duide- 

 lijk is, het meest kans door andere, beter ingerichte verdron- 

 gen te worden en ten slotte in deii strijd om liet bestaan te 

 gronde te gaan. 



Het hoofdmiddel, dat den wildgroeieuden planten ten dien- 

 ste staat om zich te vermenigvuldigen, zijn de zaden (bij de 

 Phanerogamae of zaadplanfen), of wat daarmee uit een practisch 

 oogpunt gezien overeeukomt, de sporen (bij de Cryptogamae 

 of sporeplauten). In tegenstelling met alle andere, ongeslachte- 

 lijke vermeerderingswijzen noemt men dit geslachtelijke ver- 

 menigvuldiging of voortplanting. 



Wanneer men begonnen is kunstmatig planten te kweeken en 

 te vermenigvuldigen is natuurlijk niet uit te maken. De eerste 

 menschen, die zich op plantencultuur toegelegd hebben, zullen 

 daar naar alle waarschijnlijkheid wel toe overgegaan zijn om in 

 hun levensbehoeften te vooi'zien ; planten met eetbwe knollen 

 of vruchten moeten hen als vanzelf op die gedachte gebracht 

 hebben. Ook is liet niet zeer twijfelachtig, dat zij den door 

 de natuur aangegeven weg volgden en daartoe zaden gebruikten. 



