— 237 — 



hiertoe behooreiule geslachten Delphinium, Acoiiifum, Helleborus 

 e. a. De giftigheid wordt hier, zooals genoegzaam bekend is, ver- 

 oorzaakt door alkaloïden, die hier met stilzwijgen kunnen voorbij- 

 gegaan worden. 



De groepen der Clematideeën en Anemoneeën (Ranunculeeën), die 

 dus, wier loden niet openspringende vruchten dragen, bevatten niet 

 zóó sterk werkende stoften maar zijn toch volstrekt niet als onschul- 

 dig te beschouwen. Trouwens, men wist reeds in oude tijden, dat 

 b, V. het eten van Anemome nemorosa het vee ziek maakt, en dat 

 het geslacht Rununculus scherpe eigenschappen bezit. Namen als 

 B. acris en R. sceleratus bewijzen reeds afdoende, dat de giftig- 

 heid dezer planten niet verborgen gebleven is; meerdere vergifti- 

 gingsgevallen, zelfs met doodelijken afloop, zijn dan ook opgetee- 

 kend, welke toe te schrijven waren aan het inwendig gebruik van 

 Ranwnculus-'&ooriQn. Over het algemeen bezitten deze een scherp, 

 bijtend sap, dat reeds bij uitwendige applicatie blaartrekkend blijkt, 

 inwendig hevig irriteerend werkt en kolieken veroorzaakt. Ook 

 Anemone-%ooviQ\\ hebben den gemeenschappelijken karaktertrek van 

 uitwendig blaren te verwekken; verz weringen, tot op het been door- 

 dringende, zelfs gangreen zouden daarvan het gevolg kunnen zijn. 

 Inwendig veroorzaken de Anemonen in kleine giften krampen, ver- 

 lamming en den dood, zoodat men ze tot de narkotisch-scherpe ver- 

 giften brengt. Het sap van A. ranuncaloides zou den Kamschad- 

 dalen dienen tot de bereiding van een doodelijk pijlgift; direct in 

 het bloed gebracht, ontwikkelt het dan zijne werking des te hevi- 

 ger. Ook het geslacht Clenmtis huisvest blaartrekkende bestaud- 

 deelen: kauwt men het versche kruid van Clematis Vitalba, dan 

 worden mond- en keelholte ontstoken ; op de huid verwekt het bla- 

 ren. Van dit feit wordt, zegt men, door bedelaars partij getrokken 

 om zich een deerniswaardig voorkomen te geven en zoodoende 

 het medelijden van het publiek gaande te maken. Het geslacht 

 Thalictruni deelt volgens Miqtjel in deze algemeene eigenschappen 

 der Ranunculaceeën, hoewel in geringe mate (1). 



De scherpe hoedanigheden van eenige dezer Ranunculaceeën zijn 

 intusschen de oorzaak geweest, dat ze ook in de geneeskunde een 

 beperkt gebruik vonden; als blaartrekkende middelen worden 



(1) Intusschen is uit Thalictrum macrocarpum een alkaloïd, thalictrine 

 afgezonderd, welks werking met die van aconitine overeenstemt, ofschoon 

 ze minder hevig is. Ref, 



