— 238 — 



Ran. acris, sceleratits, divaricatus in de volksgeneeskunde gebezigd, 

 R. Ficaria tegen haemorhoïden. 



De vraag is nu, welk beginsel het is, waaraan de bijtende 

 werking der hier besproken planten moet geweten worden. Reeds 

 in het laatst der vorige eeuw is naar dit beginsel gezocht, en 

 menigeen heeft sedert dien tijd getracht de zaak tot klaarheid te 

 brengen. Er waren aan dit onderzoek eigenaardige moeielijkheden 

 verbonden : in de eerste plaats, dat dezelfde plant nu eens zeer 

 verderfelijk, dan weer betrekkelijk onschadelijk zijn kan, en verder 

 "wist men voor vele gevallen, dat droging of koking de giftigheid 

 geheel en al opheft, zoodat b. v. jonge planten van de reeds ge- 

 noemde, zeer scherpe, Glematis Vitalha in gekookten staat gegeten 

 kunnen worden. Zonder de uitkomsten van ieders onderzoek afzon- 

 derlijk te behandelen, zij hier slechts vermeld, wat men achter- 

 eenvolgens vaststellen kan: het scherpe beginsel (uit Glematis-^ 

 Ranundus- en Anemone-moYiQn) is eene met waterdamp vluchtige, 

 Icristallijne stof van de samenstelling C^ ^ H^ ^ ^Og, die onder zekere 

 omstandigheden in een niet-scherp zuur kan overgaan en redu- 

 ceerende werking uitoefent op Fehling's proefvocht, amraoniakale 

 zilveroplossing enz. Anemonine is dit beginsel reeds in 1825 genoemd, 

 toen het uit Anemone nemorosa werd bereid ; de naam is behouden 

 gebleven, ook voor het identische product, uit andere Rannncula- 

 ceeën. De namen anemonekamfer, pulsatülekamfer (van An.puhatilla), 

 die men somtijds nog vindt, duiden hetzelfde lichaam aan. Het 

 zooeven genoemde zuur, waarin anemonine kan overgaan, werd 

 anemoninezuur geheeten. 



Eigen onderzoekingen van Schoor hebben nu aan het licht 

 gebracht, dat anemonine een aldehyd is, en dat bij de omzetting 

 in anemoninezuur oxydatie in het spel komt. Waar dus door droging 

 of koking de giftige hoedanigheden van anemonine-houdende planten 

 te loor gaan, heeft men niet te denken aan vervluchtiging van het 

 actief principe maar aan oxydatie tot het onschadelijke anemoni- 

 nezuur. 



De anemonine-kristallen smelten bij 152° tot eene gele olie, bij 

 verdere verhitting destilleert de damp over ; deze kan tot eene 

 olie verdicht worden, waaruit zich allengs weer kristallen vormen ; 

 bij die destillatie wordt evenwel een deel der stof ontleed. Bij de 

 gewone temperatuur verdampt anemonine niet. Met waterdamp 

 kan het overgehaald worden : uit het destillaat verkrijgt men door 



