— 239 — 



uitschudden eene heldere, gele olie, welke met het kristallijn aldehyd 

 isomeer blijkt te zijn en daarin langzamerhand weder overgaat. 



ScHOOE heeft verder in den loop van eenige jaren de volgende 

 planten op anemonine onderzocht: Anemone Puhatilla L., A. 

 nemorosa L.' Clematis Vltalha L., Thalictrum fiavtim L,, Batrachium 

 fiuitans Wimm., Ficaria rammculoides Moench, Rannnculus repens 

 L., R. lingua L. B. bulhosus L., B. acris L. en B. sceleratus L. 

 Het onderzoek had plaats tegen den bloeitijd, want evenals dat bij 

 vele andere raedi^fele planten het geval is, zoo is ook bij de 

 Ranuncnlaceeën dat stadium het rijkst aan werkzame bestanddeelen. 



In al deze planten kon dezelfde stof worden aangetoond, wier 

 identiteit met anemonine door de chemische reacties werd bewezen, 

 enkele malen, waar de hoeveelheid zulks gedoogde, ook door 

 elementaire analyse. Dit was echter in den regel' niet het geval, 

 daar slechts betrekkelijk zeer geringe quantiteiten van het aldehyd 

 in zuiveren staat konden worden geïsoleerd, zoo b. v. niet meer 

 dan 300 mgr. uit 60 KG. Ban. acris. 



Schoor houdt het er voor — en zijne resultaten geven wel grond 

 voor die meening — , dat anemonine in alle achenia-dragende 

 Banunculaceeën voorkomt, in alle planten dus, die tot de Clematideeën 

 en Anemoneeën (Banunculeeën) behooren. 



Het anemonine uit bijna alle bovengenoemde planten werd ook 

 physiologisch onderzocht, door onderhuidsche inspuiting bij kikvor- 

 schen, steeds werden in hoofdzaak dezelfde verschijnselen waarge- 

 nomen: na een in den regel voorafgaand excitatie-stadium volgt 

 narkose, die met den dood eindigt. Schoor onderschrijft in dit 

 opzicht het oordeel van Brondgeest: Anemonine moet als een 

 hersengif beschouwd worden, dat door de vernietiging van de 

 functie van het centraal zenuwstelsel onder verschijnselen van 

 verlamming en krampen doodt." 



b. 



HOUTASCH. 



Een der geheimen van het goed slagen van land- of tuinbouw- 

 ondernemingen is zeker te zoeken in de bemesting ; er is overal 

 afval dat goed bewaard en bereid een mest vormt van min of meer 



