_ 302 — 



en het loof groen is, volgens de theorie zoude men hier dus 

 een dissonnant moeten zien, in werkelijkheid is zulks niet het geval. 

 Dit neemt niet weg, dat als wij op een vak bloemen genoemde 

 kleuren bij elkander brachten, het effect waarschijnlijk niet zoo 

 goed zoude zijn. 



Uit bovengenoemde theorie der kleuren zoude men moeten 

 opmaken, dat bloemperken, waarin de drie hoofdkleuren of de 

 aanvullende kleuren, wat wit en wat bruin voorkomen, hèt gezicht 

 aangenaam moesten aandoen. Dit is ook volkomen juist, en de 

 ervaring leert, dat vakken, waarin genoemde kleuren voorkomen, 

 zeer goed voldoen. De tuinaanlegger plaatst zulke vakken echter 

 altijd aan de kanten, dicht bij hoofdwegen, waar ze van nabij bezien 

 moeten worden, omdat zij op een afstand niet voldoen; zulk een 

 bloemperk, dat van dichtbij gezien een heerlijk effect maakt, gelijkt 

 op een afstand eene verwarde massa, waarvan de kleuren niet 

 meer te onderscheiden zijn. 



Voor bloemperken, die op een afstand effect moeten maken, is 

 het wenschelijk slechts ééne soort planten te gebruiken, wier bloemen 

 eene heldere kleur hebben, donkerrood is voor dit doel eene der 

 beste kleuren, en indien in de nabijheid wit gebracht kan worden, 

 bereikt men nog beter resultaat. 



In korte woorden gezegd, moet men er naar trachten in de nabij- 

 heid, vooral op de harmonie der kleuren te letten, terwijl men op 

 grootere afstanden meer met contrasten moet werken. 



{Revue Horticole, No. 6, 1895). w. 



